Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Méridaberghoningkruiper
Méridaberghoningkruiper | Diglossa gloriosa
Merida Flowerpiercer | Pinchaflor de Mérida | Fura-flor-de-mérida
De méridaberghoningkruiper is een donkere berghoningkruiper met een kastanjebruine buik, die vrijwel alleen in de Andes van Mérida en Trujillo in het westen van Venezuela leeft. Zoals alle berghoningkruipers prikt hij met zijn snavel met haakje bloemkronen aan de zijkant open en neemt zo nectar op zonder de bloem te bestuiven. In het gidsgebied is hij alleen als dwaalgast bekend.
Geluid
De zang is een snelle, hoge, kwetterende reeks tonen; de roep is een dun tsit.
Opname: Joe Klaiber — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een korte, opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Kop, keel en bovendelen zijn zwart, met een blauwgrijze schoudervlek en een grijzige stuit. Borst en buik zijn kastanjebruin, de flanken grijzer. De seksen zijn nagenoeg gelijk; jonge vogels zijn doffer bruin en van onderen gestreept.
Verwarringssoorten
De zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis, die in hetzelfde grensgebied leeft, is geheel zwart, zonder kastanjebruine buik. De glansberghoningkruiper Diglossa lafresnayii is groter en glanzend zwart, met een blauwgrijze schouder, en heeft evenmin bruin op de onderdelen. De kleverberghoningkruiper Diglossa sittoides heeft ook roestkleurige onderdelen, maar een blauwgrijze bovenkant en een roestkleurige keel. De zwartkeelberghoningkruiper Diglossa brunneiventris lijkt sterk, maar heeft een grijze baardstreep en leeft veel zuidelijker.
Leefgebied
Struweel aan de bovenrand van het nevelwoud, bosranden, heggen en struikrijke páramo, ruwweg tussen 2500 en 4100 m. Zoekt nectar door bloemkronen aan de zijkant open te prikken en eet daarnaast insecten. Het nest is een kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen één waarneming: in juli 2024 werd een vogel gefotografeerd bij Cruz de Piedra (Herrán, Norte de Santander, Colombia) op ongeveer 3000 m, in het gebied van het Tamámassief aan de grens met Venezuela. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in de Andes van Mérida en Trujillo in het westen van Venezuela.
Hoe en wanneer kijken
Een berghoningkruiper met een kastanjebruine buik in de hoge struwelen van Norte de Santander verdient een foto en zo mogelijk een geluidsopname; let op het ontbreken van een grijze baardstreep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar de soort is daar vrij algemeen en een deel ervan ligt in beschermd gebied; branden en ontginning van páramo en struweel zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Diglossa gloriosa | Sclater & Salvin, 1871
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1871 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Latijn gloriosus, 'roemrijk, beroemd', van gloria, 'roem'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Páramo de La Culata, Mérida, Venezuela.