Alle soorten › Zangvogels › Tapaculo's › Nariñotapaculo
Nariñotapaculo | Scytalopus vicinior
Narino Tapaculo | Churrín de Nariño | Macuquinho-de-nariño
De nariñotapaculo is een donkergrijze tapaculo van de ondergroei van het vochtige bergbos op de westflank van de Andes in het zuidwesten van Colombia en het noordwesten van Ecuador. Hij leeft in een hoogtezone tussen de lager levende Chocótapaculo en de hoger levende Spillmanns tapaculo. Zoals bij alle tapaculo's is de zang het belangrijkste kenmerk.
Geluid
De zang is een lange reeks snel herhaalde, gelijke tonen vanuit dichte ondergroei, met een ander tempo dan bij de verwante soorten op dezelfde helling. Daarnaast korte roepjes.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11,5 cm, rond, met een korte, vaak opgewipte staart, korte vleugels en vrij lange poten. Het mannetje is egaal donkergrijs, met een bruine stuit en bruine achterflanken met donkere bandjes. Het vrouwtje is bruiner van boven en heeft meer bruin op de flanken. Jongen zijn bruin met donkere bandjes.
Verwarringssoorten
De Chocótapaculo Scytalopus chocoensis leeft lager, in het voetheuvelbos, en zingt anders. Spillmanns tapaculo Scytalopus spillmanni leeft hoger, in nevelwoud, en heeft een andere zang. De zwarte tapaculo Scytalopus latrans is zwartachtig, zonder bruine, gebandeerde flanken. De tatamátapaculo Scytalopus alvarezlopezi in de Westelijke Andes van Colombia is zwartachtiger en zingt anders.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig bergbos en nevelwoud, vooral in dichte begroeiing in ravijnen en langs beekjes, ook aan bosranden en in oud secundair bos, ongeveer tussen 1200 en 2000 m. Zoekt op of vlak boven de grond naar kleine geleedpotigen. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de westflank van de Westelijke Andes, van het midden van het land zuidwaarts tot Nariño. In Ecuador op de westflank in het noordwesten, ongeveer tot in Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister op de middelste hoogten van de westflank in het noordwesten van Ecuador, bijvoorbeeld in de omgeving van Mindo, en in Nariño naar de lange reeksen tonen uit de ondergroei. Wacht stil bij een opening in de begroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied op de westflank wordt plaatselijk gekapt, maar er resteert nog veel bos en de soort leeft ook in oud secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Scytalopus vicinior | Zimmer, 1939
Zimmer beschreef de soort in 1939 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Scytalopus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks skutalē of skutalon, 'stok', met pous, 'voet'. De soortnaam komt van Latijn vicinior, 'nauwer verwant', vergrotende trap van vicinus, 'nabij', omdat de vorm nauw verwant leek aan een andere tapaculo. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ricaurte, Nariño, Colombia.