Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Paarskopfeeënkolibrie
Paarskopfeeënkolibrie | Heliothryx barroti
Purple-crowned Fairy | Hada enmascarada | Beija-flor-de-coroa-roxa
De paarskopfeeënkolibrie is een groene kolibrie met helderwitte onderdelen en een lange staart met witte zijkanten, die hij in de vlucht steeds uitspreidt. Hij leeft in het bladerdak en langs de randen van vochtig bos ten westen van de Andes. Vaak prikt hij met zijn korte, scherpe snavel een gat in de basis van een bloem en neemt zo de nectar, zonder de bloem te bestuiven.
Geluid
Een scherp, droog tsit, vaak in de vlucht; soms een korte reeks hoge, tsjilpende tonen.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–13 cm, met een korte, rechte, spitse zwarte snavel; het vrouwtje heeft een langere staart dan het mannetje. Het mannetje is helder groen van boven, met een glanzend violette kruin en een zwart masker van de snavel door het oog naar de oorstreek, dat eindigt in een kleine violette vlek. De onderdelen zijn zuiver wit. De middelste staartveren zijn blauwzwart, de buitenste wit. Het vrouwtje mist de violette kruin; haar keel is wit, soms met fijne grijze vlekjes.
Verwarringssoorten
De zwartoorelfkolibrie Heliothryx auritus lijkt sterk op het vrouwtje, maar het mannetje heeft een groene kruin; die soort leeft ten oosten van de Andes, zodat de twee in het gidsgebied niet samen voorkomen. Andere kolibries met witte onderdelen in het westen, zoals de witnekkolibrie Florisuga mellivora, missen het zwarte masker en de lange witte staart.
Leefgebied
Vochtig laagland- en voetheuvelbos, bosranden, open plekken met hoge bomen en half open terrein met verspreide bomen, ook cacaoplantages, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m. Foerageert vooral in het bladerdak en op middelhoogte, vaak met uitgespreide, op en neer bewegende staart. Neemt nectar door een gat in de bloembasis te prikken en vangt kleine insecten in de lucht. Het nest is een napje van plantenpluis op een dunne tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank, in de noordelijke laaglanden en in de Magdalenavallei. In Ecuador in het westelijke laagland en de voetheuvels, zuidwaarts tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes, schaars. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Midden-Amerika, noordwaarts tot Guatemala en Belize, en in het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bosranden en open plekken in het voetheuvelbos van West-Ecuador en de Pacifische flank van Colombia. Let op een kolibrie die in de kruin hoog in de bomen met een wit flitsende staart van bloem naar bloem gaat.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing in het westen van Ecuador en Colombia tast het leefgebied aan, maar de soort gebruikt ook bosranden en half open terrein.
Wetenschappelijke naam
Heliothryx barroti | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus Barroti; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliothryx werd in 1831 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met thrix, 'haar'. De soortnaam eert Théodore Adolphe Barrot (1801–1870), Frans diplomaat in Colombia (1831–1835) en de Filipijnen (1835–1838). De typelocatie is Cartagena in Colombia. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cartagena, Colombia.