Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Perijástruikgors
Perijástruikgors | Arremon perijanus
Perija Brushfinch | Cerquero de Perijá | Tico-tico-de-perijá
De perijástruikgors is een grote struikgors van de Serranía del Perijá op de grens van Colombia en Venezuela. Hij werd vroeger tot de streepkopstruikgors Arremon torquatus in ruime zin gerekend en wordt sinds de opsplitsing van die groep als aparte soort erkend. Hij leeft in paren dicht bij de grond in de ondergroei van bergbos.
Geluid
Zeer hoge, dunne roepjes, ongeveer tsiet, waarmee de partners contact houden. De zang is een korte reeks hoge, ijle fluittonen, vooral in de vroege ochtend.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19 cm, stevig, met een zwarte snavel en een vrij lange staart. De kop is zwart, met een grijze middenkruinstreep en een grijze wenkbrauwstreep. De keel is wit; sommige vogels hebben een smalle zwarte band onder de keel, andere niet. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen; borst en flanken zijn grijs, het midden van de buik is wit. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer en bruiner, met een minder scherp koppatroon.
Verwarringssoorten
De zwartvoorhoofdstruikgors Atlapetes nigrifrons leeft in hetzelfde gebergte, maar heeft gele onderdelen en geen grijze kopstrepen. De bruinkapstruikgors Arremon brunneinucha heeft een kastanjebruine kruin en een zwarte borstband. Bangs' struikgors Arremon basilicus van de Santa Marta en de grijsbrauwstruikgors Arremon assimilis van de Andes lijken sterk, maar komen niet in de Perijá voor; deze soorten zijn vooral naar verspreiding te onderscheiden.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en struikgewas, ruwweg tussen 1600 en 3200 m. Zoekt op en vlak boven de grond naar insecten, andere ongewervelden en zaden. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in de Serranía del Perijá, in de departementen Cesar en La Guajira. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied aan de Venezolaanse kant van hetzelfde gebergte, in Zulia.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het bergbos van de Serranía del Perijá in Cesar, bijvoorbeeld in het reservaat Chamicero del Perijá. Paren foerageren laag aan bosranden en verraden zich door hun hoge roepjes.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en het bergbos van de Perijá is voor een groot deel omgezet in akkers en weiland, zodat de soort afhankelijk is van de resterende bosgebieden.
Wetenschappelijke naam
Arremon perijanus | (Phelps & Gilliard, 1940)
Phelps & Gilliard beschreef de soort in 1940 als Atlapetes torquatus perijanus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Arremon werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks arrhēmōn, 'zwijgend, zonder spraak'. De soortnaam verwijst naar de Sierra de Perijá op de grens van Colombia en Venezuela. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit La Sabana, Sierra de Perijá, Zulia, Venezuela.