Alle soorten › Glansvogelachtigen › Glansvogels › Purperhalsglansvogel
Purperhalsglansvogel | Galbula cyanicollis
Blue-necked Jacamar | Jacamará cariazul | Ariramba-da-mata
De purperhalsglansvogel is de zuidelijke tegenhanger van de geelsnavelglansvogel: een kleine glansvogel met een grotendeels gele snavel en blauwpaarse kopzijden, die het binnenste van laaglandbos ten zuiden van de Amazone bewoont. Hij jaagt laag in de schaduw op vliegende insecten en zit daarbij lang stil.
Geluid
Een hoge, dunne fluittoon, vaak herhaald, en een versnellende reeks hoge tonen die overgaat in een triller.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19–21 cm, met een lange, rechte snavel die grotendeels geel is, met een donkere punt en een donkere rug van de bovensnavel. Kruin, kopzijden en zijhals zijn blauw tot violetblauw, de bovendelen glanzend groen. Keel en onderdelen zijn roodbruin, zonder witte keelvlek; ook de buitenste staartpennen zijn roodbruin. Het vrouwtje heeft een lichtere, meer geelbruine keel en buik. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De geelsnavelglansvogel Galbula albirostris heeft een witte (mannetje) of geelbruine (vrouwtje) keelvlek en groene kopzijden, en leeft ten noorden van de Amazone. De blauwkruinglansvogel Galbula cyanescens is groter, met een geheel zwarte snavel en een groene borstband, en leeft meer aan bosranden. De paradijsglansvogel Galbula dea is donker, met een witte keel en een lange, spitse staart, en zit hoger in de bomen.
Leefgebied
De onderste en middelste laag van vochtig terra-firmebos en hoog secundair bos, plaatselijk ook bamboe, van het laagland tot ongeveer 700 m. Zit stil op een horizontale tak of liaan en vliegt uit naar vlinders en andere vliegende insecten. Nestelt in een gang in een aarden wal of in de wortelkluit van een omgevallen boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het Amazonelaagland ten zuiden van de Amazone en de Marañón, zuidwaarts tot Madre de Dios. In Bolivia in het noorden, vooral in Pando en het noorden van La Paz en Beni. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Amazonisch Brazilië ten zuiden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het binnenste van het bos rond lodges in Madre de Dios en langs paden in het zuiden van Loreto. Let op een kleine vogel die stil in de schaduw zit en plotseling uitvliegt naar een insect.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en is in ongestoord bos vrij algemeen.
Wetenschappelijke naam
Galbula cyanicollis | Cassin, 1851
Cassin beschreef de soort in 1851 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Galbula werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Latijn galbula, de naam voor een kleine gele vogel. De soortnaam komt van Grieks kuanos, 'donkerblauw', en Latijn collis, 'hals': 'blauwhalsig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pará, Brazilië.