Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Rode ibis
Rode ibis | Eudocimus ruber
Scarlet Ibis | Ibis escarlata | Guará
De rode ibis heeft als enige ibis een geheel scharlakenrood verenkleed; de kleur komt uit carotenoïden in de kreeftachtigen die hij eet. Hij leeft in kustlagunes, mangroven en de natte savannen van de llanos en vormt vaak grote groepen en gemengde kolonies met reigers. Hij is nauw verwant aan de witte ibis, waarmee hij plaatselijk hybridiseert.
Geluid
Meestal stil; bij het opvliegen en in kolonies hese, nasale roepen als hoenk-hoenk en een zacht gesnater.
Opname: David Darrell-Lambert — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
56–61 cm. Volwassen vogels zijn geheel scharlakenrood, met zwarte toppen aan de buitenste handpennen. Het naakte gezicht en de lange, neerwaarts gebogen snavel zijn roodachtig, de snavel in de broedtijd zwartachtig; de poten zijn rood. De seksen zijn gelijk; het mannetje is groter en heeft een langere snavel. Jonge vogels zijn grijsbruin met een witte stuit en buik en kleuren in het tweede jaar geleidelijk rozerood.
Verwarringssoorten
Jonge vogels lijken sterk op jonge witte ibissen Eudocimus albus; een roze zweem op stuit of rug wijst op rode ibis. Hybriden met de witte ibis zijn roze of rood gevlekt. De rode lepelaar Platalea ajaja is lichter roze, met een witte hals en een platte, lepelvormige snavel.
Leefgebied
Mangroven, kustlagunes, slikken en estuaria, en in het binnenland ondiepe moerassen en overstroomde savannen. Zoekt met de snavel op de tast in modder en ondiep water naar krabben, garnalen, insecten en kleine vissen. Broedt in kolonies in mangroven of struikgewas boven water, met een los nest van takjes; slaapt in grote groepen in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Caribische kust, vooral in La Guajira, en in de llanos van Arauca, Casanare, Meta en Vichada. Elders in het gidsgebied hooguit een zeldzame zwerver; komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, op Trinidad, in de Guyana's en langs de noordkust van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de llanos van Arauca en Casanare zijn in de droge tijd (dec–apr) groepen te zien bij krimpende plassen, vaak samen met reigers en ooievaars. Aan de kust van La Guajira foerageert hij in de lagunes bij Riohacha. In de schemering vliegen groepen in lange lijnen naar hun slaapbomen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand gaat plaatselijk achteruit door jacht, het rapen van eieren en de aantasting van mangroven en wetlands.
Wetenschappelijke naam
Eudocimus ruber | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Scolopax rubra; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eudocimus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks eudokimos, 'beroemd, in hoog aanzien', van eu, 'goed', en dokimos, 'geacht'. De soortnaam is Latijn ruber, 'rood'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahama's.