Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Witte ibis
Witte ibis | Eudocimus albus
American White Ibis | Ibis blanco | Guará-branco
De witte ibis leeft langs de kusten van het Caribisch gebied en langs de Pacifische kust van Colombia tot het noordwesten van Peru. Hij foerageert in groepen met snelle, tastende bewegingen van de rode, gebogen snavel. Hij is nauw verwant aan de rode ibis; sommige auteurs beschouwen beide als één soort.
Geluid
Een nasaal, hees hoenk-hoenk-hoenk, vooral in de vlucht; in kolonies grommende geluiden.
Opname: PT xiao — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
56–68 cm. Volwassen vogels zijn wit, met zwarte toppen aan de buitenste handpennen die vooral in de vlucht te zien zijn. Het naakte gezicht, de lange, neerwaarts gebogen snavel en de poten zijn roze tot rood en kleuren in de broedtijd dieper rood. De seksen zijn gelijk; het mannetje is groter. Jonge vogels zijn bruin met een witte buik en stuit en een bruin gestreepte hals; vogels in overgangskleed zijn wit met bruine vlekken.
Verwarringssoorten
De grote zilverreiger Ardea alba en de Amerikaanse kleine zilverreiger Egretta thula hebben een rechte snavel en vliegen met ingetrokken hals, terwijl ibissen met gestrekte hals vliegen. Jonge vogels lijken op jonge rode ibissen Eudocimus ruber, die vaak een roze zweem op de stuit tonen. De maskeribis Phimosus infuscatus is geheel donker.
Leefgebied
Mangroven, kustlagunes, slikken, rijstvelden en zoete moerassen in het laagland, meestal onder 500 m. Eet krabben, kreeftjes, insecten en kleine vissen, die hij op de tast in modder en ondiep water vindt. Broedt in kolonies in mangroven of struiken boven water, vaak samen met reigers; het nest is een platform van takjes.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Caribische kust en in het laagland van de Magdalena, plaatselijk ook langs de Pacifische kust. In Ecuador in de mangroven en wetlands langs de kust, vooral rond de Golf van Guayaquil. In Peru in de mangroven van Tumbes in het uiterste noordwesten. Komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en de Caraïben tot Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de Ciénaga Grande de Santa Marta in Colombia en in de mangroven van Manglares Churute in Ecuador foerageert hij bij laagwater in groepen op het slik. In Peru is hij te zien in de mangroven van Puerto Pizarro bij Tumbes.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk lijdt de soort onder het verlies van mangroven en wetlands, onder meer door garnalenkwekerijen, en onder jacht.
Wetenschappelijke naam
Eudocimus albus | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Scolopax alba; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eudocimus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks eudokimos, 'beroemd, in hoog aanzien', van eu, 'goed', en dokimos, 'geacht'. De soortnaam is Latijn albus, 'wit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Carolina, Verenigde Staten.