Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Roestflankzanger
Roestflankzanger | Setophaga pensylvanica
Chestnut-sided Warbler | Reinita de Pensilvania | Mariquita-de-flanco-castanho
De roestflankzanger broedt in jonge loofbossen en kapvlakten in het oosten van Noord-Amerika en overwintert vooral van het zuiden van Mexico tot Panama. Het gidsgebied ligt aan de zuidrand van zijn winterverblijf; hij komt hier in klein aantal voor, vooral in het noordwesten van Colombia. In het winterkleed draagt hij de staart vaak schuin omhoog en de vleugels iets hangend.
Geluid
De roep is een vrij laag, scherp tsjip. De zang is een korte, heldere reeks fluittonen die met een nadruk eindigt, ongeveer wiets-wiets-wiets-wie-TSJOE; in het gidsgebied hooguit in het voorjaar te horen.
Opname: Mario Reyes Jr — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm. In het winterkleed zijn de bovendelen helder geelgroen en ongestreept, de kop en de zijkanten van de hals grijs met een opvallende witte oogring. De onderdelen zijn grijswit; volwassen vogels hebben vaak een spoor kastanjebruin op de flanken. Twee geelachtige tot witte vleugelstrepen. In maart en april heeft het mannetje een gele kruin, een zwarte oogstreep en baardstreep, witte wangen, een zwart gestreepte rug en een brede kastanjebruine streep langs de flanken; het vrouwtje heeft dan dezelfde tekening, maar valer.
Verwarringssoorten
De kastanjezanger Setophaga castanea in winterkleed heeft een donkerder, vaag gestreepte groene rug, zeemkleurige onderdelen en geen witte oogring. De tennesseezanger Leiothlypis peregrina mist duidelijke vleugelstrepen, heeft een lichte wenkbrauwstreep in plaats van een oogring en een dunnere snavel. Het vrouwtje van de azuurzanger Setophaga cerulea is groenblauw met een lichte wenkbrauwstreep.
Leefgebied
In de winter in bosranden, secundair bos, vochtig laaglandbos en schaduwkoffie, in het laagland en op de lagere hellingen tot ongeveer 1500 m. Zoekt insecten onder de bladeren in de middelste laag van het bos, vaak in gemengde groepen, en eet in de winter ook kleine vruchten. Broedt niet in het gidsgebied; het nest ligt laag in struiken in het noorden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: schaarse wintergast in het noordwesten en noorden, vooral in de Urabá-regio, het noordelijk deel van de Chocó, het Caribisch laagland en de lagere hellingen van de noordelijke Andes. Ecuador: zeldzaam, met enkele meldingen. Peru en Bolivia: hooguit losse meldingen. Buiten het gidsgebied broedt de soort in het zuidoosten van Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert ze vooral van het zuiden van Mexico tot Panama.
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen november en maart in gemengde groepen langs bosranden in het noordwesten van Colombia. Een zanger met een heldergroene rug, grijze wangen en witte oogring die de staart schuin omhoog houdt is vrijwel zeker deze soort.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot; de soort profiteert in het broedgebied van jonge bossen en kapvlakten, terwijl in het winterverblijf laaglandbos verloren gaat.
Wetenschappelijke naam
Setophaga pensylvanica | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Motacilla pensylvanica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Setophaga werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks sēs (genitief sētos), 'mot', en -phagos, '-etend', dus 'motteneter'. De soortnaam verwijst naar Pennsylvania in de Verenigde Staten, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit bij Philadelphia, Pennsylvania, Verenigde Staten.