Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Tijgerzanger
Tijgerzanger | Setophaga tigrina
Cape May Warbler | Reinita atigrada | Mariquita-de-cape-may
De tijgerzanger is een Noord-Amerikaanse zanger die broedt in de sparrenbossen van Canada en overwintert op de Caribische eilanden. Het gidsgebied ligt buiten de rand van zijn gewone winterkwartier: in Colombia zijn er slechts enkele gedocumenteerde waarnemingen, vooral op San Andrés. Zijn tong is aan de punt gespleten en buisvormig, waarmee hij in de winter ook nectar en vruchtensap opneemt.
Geluid
In het winterkwartier vooral een zeer hoog, dun tsiet. De zang op de broedplaatsen is een reeks gelijke, zeer hoge, sissende tonen.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een korte staart en een dunne, spitse, iets gebogen snavel. Het mannetje heeft een kastanjebruine wangvlek, gele halszijden, een gele borst met dichte zwarte strepen, een grote witte vlek op de vleugel en een gele stuit. Het vrouwtje is grijsolijf, met een vage lichte vlek op de halszijde, fijne grijze strepen op de onderdelen, een smalle witte vleugelstreep en een groengele stuit. Jonge vogels in de herfst zijn nog grauwer en hebben soms bijna geen geel.
Verwarringssoorten
De magnoliazanger Setophaga magnolia heeft een witte band halverwege de staart, een grijze kruin en een witte oogring. De mirtezanger Setophaga coronata is bruiner, met een witte keel, een helder gele stuit en gele vlekken op de flanken. De zwartkopzanger Setophaga striata heeft in herfstkleed twee duidelijke vleugelstrepen, witte onderstaartdekveren en lichte poten. De palmzanger Setophaga palmarum wipt voortdurend met de staart en heeft gele onderstaartdekveren.
Leefgebied
In het winterkwartier tuinen, parken, bosranden, kustbos en open terrein met bloeiende bomen, vooral in het laagland. Zoekt insecten in het blad en drinkt nectar uit bloemen; verdedigt soms een bloeiende boom tegen andere vogels. Broedt in naaldbos in Canada en het noorden van de Verenigde Staten, waar de aantallen meegaan met plagen van sparrenbladrollers.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: zeldzame wintergast; de gedocumenteerde waarnemingen komen van San Andrés, en enkele onbevestigde meldingen van het Caribische vasteland. Niet bekend uit Ecuador, Peru, Bolivia en de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij in Canada en het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert hij vooral op de Grote en Kleine Antillen, in kleiner aantal tot Midden-Amerika en het noorden van Venezuela.
Hoe en wanneer kijken
De kans is het grootst tussen november en maart op San Andrés; let op bloeiende bomen in tuinen en langs wegen, waar de vogel nectar drinkt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand schommelt sterk met de plagen van sparrenbladrollers in de broedgebieden en neemt af door bosbeheer dat die plagen bestrijdt.
Wetenschappelijke naam
Setophaga tigrina | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Motacilla tigrina; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Setophaga werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks sēs (genitief sētos), 'mot', en -phagos, '-etend', dus 'motteneter'. De soortnaam komt van Latijn tigrinus, 'gestreept als een tijger', naar de donkere strepen op de gele borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Canada.