Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roestkeeltangare
Roestkeeltangare | Ixothraupis rufigula
Rufous-throated Tanager | Tangara golirrufa | Saíra-de-garganta-ruiva
De roestkeeltangare is een kleine tangare van de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador, met een zwarte kop, een roestbruine keelvlek en sterk geschubde bovendelen. Ze leeft in de kronen van zeer nat voetheuvelbos en trekt meestal met gemengde groepen tangaren mee.
Geluid
De roep is een hoog, dun en scherp tsit of tsip, vaak in reeksjes uit groepen. Een echte zang valt weinig op.
Opname: Patricio Mena Valenzuela — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm. Kop zwart met een kleine, roestbruine keelvlek. Rug en schouders zwart met brede, goudgroene randen, wat een geschubd patroon geeft; de stuit is goudgroen. Vleugels en staart zwart met groene randen. De onderdelen zijn wit tot bleek okergeel, met zwarte, schubachtige vlekken op borst en flanken, die naar achteren groenig worden; de buik is wittig tot geelachtig. De snavel is zwart. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer en minder scherp getekend.
Verwarringssoorten
De spikkeltangare Ixothraupis guttata heeft een groene, zwart gevlekte kop met geel rond het oog en geen roestbruine keel. De okerkaptangare Tangara gyrola heeft een egaal roodbruine kop en groene onderdelen zonder vlekken. De zilvervlektangare Tangara nigroviridis komt hoger in de bergen voor, is blauwgroen gevlekt en heeft een zwart masker zonder roestbruine keel.
Leefgebied
Kronen en randen van zeer nat laagland- en voetheuvelbos, ook hoge secundaire groei, vooral van ongeveer 300 tot 1300 m, plaatselijk iets hoger. Eet kleine vruchten en zoekt insecten op bemoste takken, meestal in paren of kleine groepjes in gemengde groepen met andere tangaren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Pacifische flank van de westelijke Andes, van het noorden zuidwaarts tot de grens met Ecuador. In Ecuador in het noordwesten, op de westflank van de Andes zuidwaarts tot ongeveer Pichincha en Cotopaxi. Komt niet voor in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor de Chocó-streek; buiten het gidsgebied niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in de kronen langs bosranden en wegen in de voetheuvels van noordwest-Ecuador, bijvoorbeeld rond Mindo en Milpe, of in het westen van Colombia; groepen komen soms laag aan de rand van een open plek.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en het voetheuvelbos van de Chocó wordt op grote schaal gekapt, wat plaatselijk tot achteruitgang leidt.
Wetenschappelijke naam
Ixothraupis rufigula | (Bonaparte, 1851)
Bonaparte beschreef de soort in 1851 als T[anagrella] Rufigula; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ixothraupis werd in 1851 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks ixos, 'maretak', met thraupis, een niet te identificeren klein vogeltje. De soortnaam komt van Latijn rufus, 'roodbruin', en gula, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Calacalí, Pichincha, Ecuador.