Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Spikkeltangare
Spikkeltangare | Ixothraupis guttata
Speckled Tanager | Tangara moteada | Saíra-pintada
De spikkeltangare is een groene, dicht zwart gevlekte tangare met geel rond het oog, die van Midden-Amerika tot het noorden van Zuid-Amerika voorkomt. In het gidsgebied is ze vooral een vogel van de lagere bergbossen van Colombia. Ze foerageert in de kronen en is een vast lid van gemengde groepen tangaren.
Geluid
De roep is een hoog, droog tsip of tsit, vaak herhaald. De zang is een reeks dunne, sissende tonen en valt weinig op.
Opname: Mauricio Cuéllar-Ramírez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm. Bovendelen helder grasgroen met ronde zwarte vlekken op kruin, rug en schouders. Voorhoofd en teugel geel, met een zwart teugelstreepje en zwart rond het oog; de wangen zijn geelgroen. Vleugels en staart zwart met blauwgroene randen. Keel, borst en buik wit, dicht bezet met zwarte vlekken die op de borst het dichtst staan; de flanken zijn groengeel gewassen. De snavel is zwart. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer en minder scherp gevlekt.
Verwarringssoorten
De druppeltangare Ixothraupis punctata is iets kleiner en heeft minder geel in het gezicht en een groenere borst; de twee komen in het gidsgebied nauwelijks samen voor. De geelbuiktangare Ixothraupis xanthogastra is groen met een geel buikmidden en leeft in het Amazonelaagland. De stippentangare Ixothraupis varia is kleiner, egaal groen en fijn gestippeld, zonder witte onderdelen. De roestkeeltangare Ixothraupis rufigula heeft een zwarte kop met een roestbruine keel.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig voetheuvel- en lager bergbos, oude secundaire groei en bomen in koffieplantages, vooral van ongeveer 500 tot 1700 m. Eet kleine vruchten en zoekt insecten op dunne takken en aan bladeren, meestal in paren of kleine groepjes in gemengde groepen. Het nest is een kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de lagere bergbossen van de drie Andesketens en hun uitlopers, in de Serranía de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador alleen zeer lokaal in het noorden van de oostflank. Komt niet voor in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Costa Rica en Panama tot Venezuela, de tepui-streek van de Guyana's, het noorden van Brazilië en Trinidad.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen langs bosranden en wegen in de lagere bergzone van Colombia, bijvoorbeeld in de Sierra Nevada de Santa Marta of op de hellingen van de Magdalenavallei; bomen met rijpe vruchten trekken groepjes aan.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk vrij algemeen; verdraagt bosranden en schaduwplantages, maar lijdt onder verdere ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Ixothraupis guttata | (Cabanis, 1851)
Cabanis beschreef de soort in 1851 als C[allispiza] guttata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ixothraupis werd in 1851 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks ixos, 'maretak', met thraupis, een niet te identificeren klein vogeltje. De soortnaam komt van Latijn guttatus, 'gespikkeld'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro Roraima, Bolívar, Venezuela.