Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Roodkeelbekarde
Roodkeelbekarde | Pachyramphus minor
Pink-throated Becard | Anambé gorjirrosa | Caneleiro-pequeno
De roodkeelbekarde is een middelgrote bekarde van het bladerdak van het Amazoneregenwoud. Het mannetje is vrijwel zwart met een kleine roze vlek op de keel, die in het veld vaak verborgen blijft. Het vrouwtje heeft een grijze kop en rug en roestkleurige vleugels.
Geluid
IJle, hoge fluittonen, zoals tsiiu, met tussenpozen herhaald, en zachte, kwetterende roepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een grote kop en een stevige, donkere snavel. Het mannetje is zwartachtig van boven en donker leigrijs van onder, met een roze vlek op de onderkeel. Het vrouwtje heeft een grijze kruin en rug, roodbruine vleugels en staart, en kaneelkleurige onderdelen. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de witvleugelbekarde Pachyramphus polychopterus heeft witte randen aan vleugels en staart en geen roze keel; het vrouwtje is olijfbruin met lichte vleugelranden. De zwartkapbekarde Pachyramphus marginatus is kleiner, met lichtgrijze onderdelen en witte vleugelranden. Het vrouwtje van de kuifbekarde Pachyramphus validus lijkt op het vrouwtje, maar heeft een roodbruine rug en leeft op de Andeshellingen in het zuiden van Peru en in Bolivia.
Leefgebied
Het bladerdak en de randen van vochtig laaglandbos, zowel terra firme als várzea, en hoog secundair bos; tot ongeveer 1000 m. Zoekt insecten hoog in de kronen, vaak in gemengde groepen, en eet ook vruchten. Het nest is een grote, bolvormige bal van plantenmateriaal hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonegebied en aan de voet van de Andes in het oosten. In Ecuador en Peru in het oostelijk laagland. In Bolivia in het noorden, in Pando, Beni en La Paz, zuidwaarts tot Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk vanaf uitkijktorens en canopypaden in het oostelijk laagland naar donkere bekardes in gemengde groepen. Met een telescoop is de roze keelvlek van het mannetje soms te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is gevoelig voor ontbossing, maar nog wijd verspreid in het Amazonegebied.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus minor | (Lesson, 1831)
Lesson beschreef de soort in 1831 als Querula minor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam is Latijn minor, 'kleiner'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.