Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Vale bekarde
Vale bekarde | Pachyramphus homochrous
One-colored Becard | Cabezón unicolor | Caneleiro-unicolor
De vale bekarde is een middelgrote, vrij effen bekarde van de bossen ten westen van de Andes. Het mannetje is leigrijs met een zwartachtige kruin, het vrouwtje kaneelkleurig. In het westen van Ecuador is het een van de meest voorkomende bekardes, in vochtig én droog bos.
Geluid
Scherpe, droge roepjes en een snelle, kwetterende reeks, zoals tsit-tsit-tsit-tsirrr.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een grote kop en een stevige snavel. Het mannetje is donker leigrijs van boven met een zwartachtige kruin, en lichter grijs van onder; de vleugels zijn vrijwel effen, zonder duidelijke witte randen. Het vrouwtje is roestbruin tot kaneelkleurig van boven, met een iets donkerdere kruin, en lichter geelbruin van onder. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De leikleurige bekarde Pachyramphus spodiurus is kleiner; het mannetje heeft lichte randen aan de vleugelveren, het vrouwtje is eveneens kaneelkleurig. De kaneelbekarde Pachyramphus cinnamomeus lijkt op het vrouwtje, maar is warmer kaneelkleurig en heeft een lichte streep tussen oog en snavel. De eksterbekarde Pachyramphus albogriseus leeft hoger in het gebergte en heeft een witte wenkbrauwstreep en witte vleugelranden.
Leefgebied
Vochtig en halfdroog bos, bosranden, secundair bos en boomrijke tuinen en plantages in het laagland en de voetheuvels ten westen van de Andes, tot ongeveer 1500 m. Zoekt insecten in de middelste en hoge etage van de bomen, vaak in gemengde groepen, en eet ook vruchten. Het nest is een grote, bolvormige bal van plantenmateriaal hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland langs de Stille Oceaan en in het noorden, inclusief de vallei van de Magdalena. In Ecuador wijd verspreid ten westen van de Andes. In Peru alleen in het noordwesten, vooral in Tumbes, Piura en Lambayeque. Ontbreekt in Bolivia, ten oosten van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama en het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het westen van Ecuador algemeen, ook in droog bos en aan bosranden langs wegen; let op gemengde groepen in de middelste etage van het bos.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundair bos en een gedeeltelijk ontbost landschap.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus homochrous | Sclater, 1859
Sclater beschreef de soort in 1859 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks homos, 'gelijk', en khroa, 'kleur': 'eenkleurig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pallatanga, Chimborazo, Ecuador.