Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Roodkindikbekje
Roodkindikbekje | Sporophila telasco
Chestnut-throated Seedeater | Semillero gorjicastaño | Papa-capim-de-garganta-castanha
Het roodkindikbekje is een klein, grijs-wit dikbekje van de droge Pacifische kust en de westelijke Andesdalen, van het zuidwesten van Colombia tot het noorden van Chili. Het mannetje heeft een kleine kastanjebruine kin- en keelvlek en een witte stuit. Het is een van de talrijkste dikbekjes van open, bebouwd land langs de kust van Ecuador en Peru.
Geluid
De zang is een snelle, droge reeks korte tonen en trillers, vaak met een zoemend element; mannetjes zingen vanaf een draad, struik of hoge grashalm. De roep is een kort tsjie.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, dikke, donkere snavel, buiten de broedtijd lichter. Het mannetje is van boven grijs met zwartachtige streepjes op de rug, een witte stuit en een witte vleugelspiegel; kin en keel zijn kastanjebruin, de rest van de onderdelen wit. Het vrouwtje is van boven zandbruin met donkere streepjes en van onderen lichter, geelachtig wit. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje en krijgen geleidelijk grijze veren.
Verwarringssoorten
Het papegaaisnaveldikbekje Sporophila peruviana heeft een veel zwaardere, gebogen snavel en als mannetje een zwarte keel. Het vaalbruin dikbekje Sporophila simplex is egaal grijsbruin, zonder keelvlek, met twee lichte vleugelstrepen. Vrouwtjes van de jacarinagors Volatinia jacarina zijn van onderen gestreept en hebben een spitsere snavel. Vrouwtjes van het roodkindikbekje herken je aan de gestreepte bovendelen en de kleine snavel.
Leefgebied
Open terrein met gras en ruigte: akkers, irrigatielandbouw, rijstvelden, wegbermen en rivieroevers met riet en struikgewas, ook in de kustwoestijn waar water is. Van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, in Peru plaatselijk hoger in de westelijke Andesdalen. Eet vooral graszaden en vormt buiten de broedtijd groepen. Het nest is een kleine kom in een struik of in hoog gras.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen langs de Pacifische kust in het zuidwesten (Nariño). In Ecuador in het westelijk laagland en langs de kust, vooral in het zuidwesten. In Peru langs de hele kust en in de westelijke Andesdalen. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden van Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Peru in irrigatielandbouw, rijstvelden en rietlanden langs de kustrivieren, bijvoorbeeld rond Lima en Trujillo; in Ecuador in akkers en bermen in het zuidwesten. Groepjes foerageren laag in het gras en vliegen bij verstoring samen op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is talrijk en profiteert van irrigatielandbouw langs de kust.
Wetenschappelijke naam
Sporophila telasco | (Lesson, 1828)
Lesson beschreef de soort in 1828 als Pyrrhula telasco; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam verwijst naar Telasco, een Inca-krijger in de roman Les Incas, ou la destruction de l'Empire du Pérou (1777) van Jean-François Marmontel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lima, Peru.