Alle soorten › Spechtachtigen › Amerikaanse baardvogels › Roodkopbaardvogel
Roodkopbaardvogel | Eubucco bourcierii
Red-headed Barbet | Barbudo cabecirrojo | Capitão-de-cabeça-vermelha
De roodkopbaardvogel is de baardvogel van de vochtige bergbossen van de noordelijke Andes. Mannetje en vrouwtje verschillen sterk: het mannetje heeft een rode kop en borst, het vrouwtje een blauw gezicht. Hij trekt met gemengde groepen tangares door het bladerdak en zoekt vooral in bosjes dode bladeren naar insecten.
Geluid
Weinig vocaal. De zang is een zachte, lage, kikkerachtige triller; daarnaast korte, schorre roepjes.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, gedrongen, met een dikke, lichte, geelgroene snavel. Het mannetje heeft een geheel scharlakenrode kop, keel en borst, met een smalle zwarte rand rond de snavelbasis en een smalle, blauwachtig witte band in de nek; de borst gaat over in een oranje en dan geelachtige buik met groene strepen op de flanken, de bovendelen zijn groen. Het vrouwtje heeft een zwart voorhoofd, blauwe wangen, een goudgele tot olijfgroene kruin, een grijsachtige keel en een geeloranje borst. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De bonte baardvogel Eubucco versicolor vervangt hem verder naar het zuiden in de Andes van Peru en Bolivia; het mannetje heeft blauw aan de kop en een andere borsttekening. De citroenkeelbaardvogel Eubucco richardsoni leeft lager, in het Amazonelaagland; het mannetje heeft een zwart gezicht en een citroengele keel. De toekanbaardvogel Semnornis ramphastinus is groter, met een grijze borst en een zwarte kruin, en leeft alleen op de westflank.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud en hoger voetheuvelbos, bosranden en hoog secundair bos, meestal tussen 1000 en 2400 m, plaatselijk vanaf ongeveer 400 m. Foerageert in het middelste bladerdak, vaak in gemengde groepen, en haalt insecten en spinnen uit dode bladeren; eet ook veel vruchten. Nestelt in een holte in dood hout.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie Andesketens en op de Pacifische helling. In Ecuador op de west- en de oostflank. In Peru in het noorden, op de oostflank van de Andes ten noorden en westen van de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama en het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen langs bosranden en bosweggetjes in het bergbos, bijvoorbeeld rond Mindo en op de oostflank langs de weg naar Cosanga. Let op vogels die zich in bosjes dode bladeren werken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt randen en secundair bos, maar verdwijnt waar bergbos geheel wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Eubucco bourcierii | (de Lafresnaye, 1845)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1845 als Micropogon Bourcierii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eubucco werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks eu, 'goed' of 'echt', met de geslachtsnaam Bucco (Latijn bucca, 'wang'). De soortnaam eert Jules Bourcier (1797–1873), Frans natuuronderzoeker en kenner van kolibries. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.