Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Roodschouderpapegaai
Roodschouderpapegaai | Touit huetii
Scarlet-shouldered Parrotlet | Periquito hombrirrojo | Apuim-de-asa-vermelha
De roodschouderpapegaai is een kleine, kortstaartige papegaai van het Amazonelaagland en de voetheuvels ten oosten van de Andes. Zittend is hij overwegend groen, maar in de vlucht vallen de scharlakenrode ondervleugeldekveren op, waaraan de soort haar naam dankt. Groepen zwerven over grote afstanden en zijn op veel plaatsen onregelmatig aanwezig.
Geluid
Een hoge, nasale, wat schurende roep, zoals tsjiek of kuwiek, in de vlucht herhaald; groepen roepen door elkaar.
Opname: Guilherme Melo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een korte, rechte staart en een gelige snavel. Het kleed is groen, van onder geelgroen. Het voorhoofd en de teugel zijn zwartachtig, de voorkant van het gezicht donkerblauw, en rond het oog ligt een lichte, kale ring. De dekveren van de bovenvleugel zijn deels blauw. De ondervleugeldekveren en oksels zijn scharlakenrood. Bij het mannetje zijn de buitenste staartpennen magentarood met een zwarte punt, bij het vrouwtje groengeel. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De saffierstuitpapegaai Touit purpuratus heeft een blauwe stuit, een bruine schoudervlek en geen rood onder de vleugel. De amazoneparkiet Nannopsittaca dachilleae is kleiner, met een lichtblauw voorhoofd en zonder rood. De kobaltvleugelparkiet Brotogeris cyanoptera heeft een langere, spitse staart, blauwe slagpennen en een oranje kinvlek. Sclaters muspapegaai Forpus modestus is kleiner, zonder rood onder de vleugel.
Leefgebied
Vochtig regenwoud op terra firme en in de voetheuvels, overstromingsbos en de randen daarvan, van het laagland tot ruwweg 1200 m. Eet vruchten, zaden en bloemen in het bladerdak en bezoekt in het zuidoosten van Peru kleiwanden langs rivieren. Broedt in holten in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes, vooral in de voetheuvels en het laagland van het oosten. In Ecuador en Peru in het Amazonelaagland en de voetheuvels van de oostflank. In Bolivia in het noorden en het laagland langs de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Trinidad en Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het laagland en de voetheuvels van het zuidoosten van Peru, onder meer bij kleiwanden langs de rivieren, en elders boven het bos, waar groepen snel en hoog voorbijvliegen. Let in de vlucht op de rode ondervleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, maar komt verspreid en onregelmatig voor; plaatselijk verdwijnt bos door ontginning.
Wetenschappelijke naam
Touit huetii | (Temminck, 1830)
Temminck beschreef de soort in 1830 als Psittacus huetii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Touit werd in 1855 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tuí eté 'echt klein papegaaitje' betekent; Marcgrave gebruikte in 1648 al 'Tuiete' voor een kleine papegaai. De soortnaam eert Nicolas Huët (1770–1830), Frans schilder en vogelillustrator. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Boven-Amazonegebied (vermoedelijk Peru).