Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Zevenkleurenpapegaai
Zevenkleurenpapegaai | Touit batavicus
Lilac-tailed Parrotlet | Cotorrita sietecolores | Apuim-de-cauda-lilás
De zevenkleurenpapegaai is een kleine, kortstaartige papegaai met een zwarte rug, een gele vleugelband en een lila staart, van het bergbos van Venezuela, Trinidad en Tobago en de Guyana's. In het gidsgebied komt hij alleen marginaal en zeer plaatselijk voor, in het noorden en noordoosten van Colombia. Groepen vliegen snel en hoog over het bladerdak en zitten in de boomkronen weggedoken tussen het blad.
Geluid
Een hoge, nasale, herhaalde roep, zoals naak, en een zacht gekwetter, vooral in de vlucht.
Opname: Rosa Elena Albornoz @rosaelena_naturaleza — CC0 1.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een korte, rechte staart en een lichte, gelige snavel. Voorhoofd en gezicht zijn geelgroen, kruin en nek groen met donkere veerranden. Mantel en vleugels zijn grotendeels zwart, met een brede gele band over de grote dekveren en blauwviolette slagpennen. De onderdelen zijn lichtgroen met een blauwige zweem. De staart is lila tot roze-violet, met een zwarte eindband. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De blauwvoorhoofdpapegaai Touit dilectissimus is egaal groen van boven, met blauw en rood in het gezicht en rood onder de vleugel, en leeft in het noordwesten van Colombia. De toviparkiet Brotogeris jugularis is groen, met een langere, spitse staart, bruine schouders en een oranje kinvlek. Muspapegaaien van het geslacht Forpus zijn egaal groen, zonder zwarte rug en gele vleugelband.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, de randen daarvan en hoog secundair bos, buiten het gidsgebied ruwweg tussen 400 en 1700 m. Eet vruchten, zaden en bloemen in het bladerdak. Broedt in holten in bomen, soms in termietennesten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen zeer plaatselijk in het noorden en noordoosten, in het grensgebied met Venezuela; gegevens zijn schaars. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de kustgebergten en tepuis van Venezuela, op Trinidad en Tobago en in de Guyana's.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het gidsgebied zelf zelden waargenomen; let in bergbos in het noordoosten van Colombia op kleine, snel en hoog overvliegende groepen met een nasale roep. In de kustgebergten van Venezuela en op Trinidad is de soort regelmatiger te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een vrij groot verspreidingsgebied buiten het gidsgebied; in Colombia is de stand onbekend.
Wetenschappelijke naam
Touit batavicus | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Psittaca Batavica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Touit werd in 1855 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tuí eté 'echt klein papegaaitje' betekent; Marcgrave gebruikte in 1648 al 'Tuiete' voor een kleine papegaai. De soortnaam verwijst naar Batavia (het huidige Jakarta), de onjuiste herkomst die Daubenton opgaf; de soort komt daar niet voor. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Venezuela.