Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Roodstaartmiersluiper
Roodstaartmiersluiper | Epinecrophylla erythrura
Rufous-tailed Stipplethroat | Hormiguerito colirrufo | Choquinha-de-cauda-ruiva
De roodstaartmiersluiper is de grootste Epinecrophylla van het gidsgebied, met een roodbruine rug en staart. Hij leeft in de onderlaag van regenwoud in het westelijke Amazonegebied en zoekt voedsel in dode bladeren, meestal met gemengde groepen.
Geluid
De zang is een reeks hoge, dunne fluittonen die snel in toonhoogte dalen. De roep is een droog tsjik.
Opname: Paul Coopmans — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een relatief lange staart. Het mannetje is boven roodbruin, met een olijfbruinere kop, een roodbruine staart en zwarte vleugeldekveren met geelbruine stippen. De keel is donker met witte stippels, de borst grijs en de flanken bruinachtig. Het vrouwtje heeft een effen okerkleurige keel en borst. De iris is donker.
Verwarringssoorten
De grijsborstmiersluiper Epinecrophylla haematonota is kleiner en heeft een bruine staart. De zwartkeelmiersluiper Epinecrophylla ornata heeft een grijze kop en onderzijde, witte vleugelstippen en een bruine staart. De heuvelmiersluiper Epinecrophylla spodionota leeft hoger en heeft een olijfbruine rug en bruine staart.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig laaglandregenwoud op terra firme en in de voetheuvels, tot ongeveer 1000 m. Reist in paren mee met gemengde groepen van de onderlaag en doorzoekt hangende dode bladeren op geleedpotigen. Het nest is een bol van dode bladeren met een ingang opzij, laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het zuidoosten. Ecuador: in het oostelijke laagland en de voetheuvels. Peru: in het noorden en midden van het Amazonegebied. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in de onderlaag van terra-firmebos in het oosten van Ecuador of het noordoosten van Peru en let op een miersluiper met roodbruine staart die dode bladeren doorzoekt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in ongestoord bos; gevoelig voor versnippering.
Wetenschappelijke naam
Epinecrophylla erythrura | (Sclater, 1890)
Sclater beschreef de soort in 1890 als Myrmotherula erythrura; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Epinecrophylla werd in 2006 ingevoerd door Isler & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks epi, 'op', nekros, 'dood', en phullon, 'blad', naar het foerageren in dode, hangende bladeren. De soortnaam komt van Grieks eruthros, 'rood', en oura, 'staart', naar de roodbruine staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.