Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Roodvleugelbriljantkolibrie
Roodvleugelbriljantkolibrie | Heliodoxa branickii
Rufous-webbed Brilliant | Brillante alicanela | Brilhante-de-asa-ruiva
De roodvleugelbriljantkolibrie is een kleine briljantkolibrie van het voetheuvel- en lagere bergbos van de Yungas in Peru en Bolivia. Zijn naam dankt hij aan de roodbruine binnenvlaggen van de slagpennen, die vooral in de vlucht te zien zijn. Het mannetje heeft een kleine, glinsterend roze keelvlek.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Een scherp, droog tsik, vaak in reeksen; weinig bekend.
Opname: Todd Mark — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een rechte zwarte snavel van middelmatige lengte en een kleine witte vlek achter het oog. Het mannetje is groen, met een glinsterend groen voorhoofd en borst en een kleine, glinsterend roze vlek op de keel; de onderstaartdekveren zijn wit. De binnenvlaggen van de slagpennen zijn roodbruin en vormen in de vlucht een warm vlak in de vleugel. De staart is donker bronsgroen en gevorkt. Het vrouwtje is doffer, met witachtige onderdelen met groene vlekken en een lichte wangstreep, en heeft eveneens roodbruin in de vleugel.
Verwarringssoorten
De rozekeelbriljantkolibrie Heliodoxa gularis heeft een vergelijkbare keelvlek, maar mist het roodbruin in de vleugel en leeft verder naar het noorden. De violetborstbriljantkolibrie Heliodoxa leadbeateri is groter, het mannetje met een violet voorhoofd en zonder roodbruin in de vleugel. Goulds juweelkolibrie Heliodoxa aurescens heeft een roodbruine borstband in plaats van een roze keelvlek.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig voetheuvelbos en lager bergbos van de Yungas, ook in bamboe en oud secundair bos, ruwweg tussen 600 en 1700 m. Foerageert in de lagere en middelste lagen aan bloemen en vangt kleine insecten. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru op de oostflank in het midden en zuiden van het land. In Bolivia in de Yungas in het noordwesten, vooral in La Paz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In voetheuvelbos van de Yungas, bijvoorbeeld in de lagere delen van de weg naar de Manu in Peru, langs bosranden en bij bloeiende struiken. Let in de vlucht op het roodbruin in de vleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk en weinig bekend; ontbossing van de voetheuvels tast het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Heliodoxa branickii | (Taczanowski, 1874)
Taczanowski beschreef de soort in 1874 als Lampraster branickii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliodoxa werd in 1850 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met doxa, 'glorie' of 'luister'. De soortnaam eert graaf Konstanty Branicki (1824–1884), Pools grootgrondbezitter en beschermheer van de natuurhistorie, die expedities naar Peru steunde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Monterico, Ayacucho, Peru.