Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Zwartkeelbriljantkolibrie
Zwartkeelbriljantkolibrie | Heliodoxa schreibersii
Black-throated Brilliant | Brillante gorginegro | Brilhante-de-garganta-preta
De zwartkeelbriljantkolibrie is een grote, donkere briljantkolibrie van het voetheuvelbos en het aangrenzende laagland aan de oostvoet van de Andes. Het mannetje is bijna zwart, met een glinsterend violette vlek onder aan de keel en een lange, diep gevorkte staart. De vogels leven in de lagere lagen van het bos, vaak bij beken.
Geluid
Een scherp, herhaald tsjip en een droog, ratelend gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–13 cm, met een rechte zwarte snavel van middelmatige lengte en een kleine witte vlek achter het oog. Het mannetje is zeer donker groen, met een glinsterend groen voorhoofd, een zwarte keel met een glinsterend violette vlek aan de onderrand en een donkere borst en buik. De staart is lang, blauwzwart en diep gevorkt. Het vrouwtje is groen van boven en donker van onder, met een duidelijke witte of geelbruine wangstreep en een minder diep gevorkte staart. Vogels uit het noorden en midden van Peru hebben bij het mannetje een zwartere borst.
Verwarringssoorten
De violetborstbriljantkolibrie Heliodoxa leadbeateri heeft bij het mannetje een violet voorhoofd en een glinsterend groene keel en borst, en leeft meestal hoger. Goulds juweelkolibrie Heliodoxa aurescens heeft een roodbruine borstband en een roodbruine staart. De rozekeelbriljantkolibrie Heliodoxa gularis is kleiner, met een roze keelvlek en een korte, licht gevorkte staart.
Leefgebied
Het binnenste van vochtig voetheuvelbos en aangrenzend laaglandbos op terra firme, vooral in heuvelachtig terrein en langs beken, ruwweg tussen 200 en 1200 m. Foerageert in de lagere en middelste lagen aan bloemen, vaak langs een vaste route, en vangt kleine insecten. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de oostvoet van de Andes in het zuiden. In Ecuador in de voetheuvels en het aangrenzende laagland ten oosten van de Andes. In Peru aan de oostvoet van de Andes in het noorden en midden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In voetheuvelbos aan de oostvoet van de Andes in Ecuador en Noord-Peru, langs bospaden en beken. Vogels zitten vaak laag in het bos op een vaste uitkijkpost tussen hun bloemen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige omgrenzing van de soort. De soort is plaatselijk en leeft vooral in het bosinterieur; ontbossing van de voetheuvels tast het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Heliodoxa schreibersii | (Bourcier, 1847)
Bourcier beschreef de soort in 1847 als Trochilus Schreibersii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliodoxa werd in 1850 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met doxa, 'glorie' of 'luister'. De soortnaam eert Carl Franz Anton von Schreibers (1775–1852), Oostenrijks natuuronderzoeker en directeur van de keizerlijke natuurhistorische collecties in Wenen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Boven-Rio Negro, Brazilië.