Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Rozewangpapegaai
Rozewangpapegaai | Pyrilia pulchra
Rose-faced Parrot | Loro cachetirrosa | Papagaio-de-face-rosada
De rozewangpapegaai is een gedrongen papegaai met een korte staart, endemisch voor de Chocó-regio van het westen van Colombia en Ecuador. Hij leeft in paren of kleine groepen in het bladerdak van vochtig bos en in halfopen land met hoge bomen. Het roze gezicht met een donkere rand onderscheidt hem van de andere kleine papegaaien aan de Pacifische kant.
Geluid
Een hoge, schrille en wat nasale roep, in de vlucht vaak herhaald, en zacht gekwetter bij het foerageren.
Opname: Sue Riffe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23 cm, gedrongen, met een korte staart en een lichte snavel. Kruin en achterhoofd zijn donker bruinachtig, het gezicht is roze met een smalle donkere rand, en rond het oog ligt een kale, lichte oogring. Het lijf is groen. Schouder en voorrand van de vleugel zijn oranjegeel, de ondervleugeldekveren rood en de slagpennen blauwachtig. Het vrouwtje heeft een minder roze gezicht; jongen hebben een groenachtige kop.
Verwarringssoorten
De roodoorpapegaai Pyrilia haematotis heeft een bruine kop met een rode oorvlek en komt alleen in het noordwesten van Colombia voor. Het zwartoormargrietje Pionus menstruus is groter, met een blauwe kop en rode onderstaartdekveren. Het bronsvleugelmargrietje Pionus chalcopterus is donker blauwachtig met bronskleurige vleugels en een lichte snavel.
Leefgebied
Vochtig laagland- en heuvelbos, bosranden, oud secundair bos en halfopen land met hoge bomen, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Eet vruchten, zaden en bloesems in het bladerdak. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Pacifische kant, van de Chocó tot Nariño, ook op de westflank van de Westelijke Cordillera. In Ecuador in het westen, vooral in het noordwesten, zuidelijk tot in El Oro. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de voetheuvels van het noordwesten van Ecuador of in de Chocó van Colombia vanaf open plekken en bosranden naar paren die over het bos vliegen. In vruchtdragende bomen zitten ze vaak lang stil.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De Chocó-bossen worden plaatselijk gekapt, maar de soort verdraagt ook halfopen land met hoge bomen.
Wetenschappelijke naam
Pyrilia pulchra | (Berlepsch, 1897) (GBIF: Pionopsitta pulchra)
Berlepsch beschreef de soort in 1897 als Pionopsitta pulchra; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrilia werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks pur, 'vuur', met Latijn ilia, 'flanken'. Latijn pulcher, 'schoon, sierlijk van uiterlijk'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Dagua, Valle del Cauca, Colombia.