Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Siratangare
Siratangare | Stilpnia phillipsi
Sira Tanager | Tangara del Sira | Saíra-do-sira
De siratangare is endemisch in de Cerros del Sira, een geïsoleerde bergrug ten oosten van de hoofdketen van de Andes in het midden van Peru. De soort werd pas in de jaren tachtig van de twintigste eeuw beschreven en is alleen van de hogere delen van deze bergrug bekend, waar ze in de kronen van nevelwoud leeft.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Hoge, dunne tsiet-roepjes en een droog getsjip; verder weinig bekend.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
13–14 cm. Het mannetje heeft een zwarte kap en is verder overwegend zilverachtig blauwgrijs, met zwart in keel en midden van de borst. Vleugels en staart zijn zwartachtig met blauwe randen. Het vrouwtje is groener, met een grijzere kop en zonder zwarte kap. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
In de Cerros del Sira komt geen andere tangare met een zwarte kap en een zilverblauw lijf voor. De heines-tangare Stilpnia heinei lijkt sterk, maar leeft alleen veel noordelijker, in Colombia, Ecuador en Venezuela. De azuurkoptangare Stilpnia cyanicollis heeft een turkooisblauwe kop en een zwart lijf.
Leefgebied
Kronen en randen van nevelwoud en dwergbos op de hogere hellingen en de kam van de Cerros del Sira, ruwweg tussen 1300 en 2000 m. Eet kleine vruchten en zoekt insecten, vaak in gemengde groepen met andere tangares. Over het nest is niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch in Peru, alleen in de Cerros del Sira op de grens van Huánuco, Pasco en Ucayali. Komt niet voor in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos.
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
De Cerros del Sira zijn alleen met een tocht van meerdere dagen te voet te bereiken; de soort wordt vooral door expedities waargenomen. Zoek in gemengde groepen in de boomkronen op de hogere hellingen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is zeer klein, maar het ligt grotendeels in een afgelegen en beschermd gebied (de Reserva Comunal El Sira) en het bos is er grotendeels intact.
Wetenschappelijke naam
Stilpnia phillipsi | (Graves & Weske, 1987)
Graves & Weske beschreef de soort in 1987 als Tangara phillipsi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Stilpnia werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam komt van Grieks stilpnos, 'glinsterend' of 'glanzend'. De soortnaam eert Allan R. Phillips (1914–1996), Amerikaanse ornitholoog, om zijn werk aan de verwantschappen van neotropische vogels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerros del Sira, Huánuco, Peru.