Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Slanksnavelwouw
Slanksnavelwouw | Helicolestes hamatus
Slender-billed Kite | Caracolero plomizo | Gavião-do-igapó
De slanksnavelwouw is een gedrongen, leigrijze wouw van overstroomd bos in het Amazonegebied, die vrijwel alleen appelslakken eet. Met zijn dunne, sterk gehaakte snavel trekt hij de slak uit het huisje. Hij leeft verborgener dan de verwante slakkenwouw en blijft meestal aan de rand van het bos boven het water.
Geluid
Een hoog, klagend, wat nasaal gepiep of gemiauw, wiieeh, vaak herhaald.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
36–41 cm, met brede, peddelvormige vleugels en een korte, rechte staart, waardoor het silhouet in de vlucht gedrongen oogt. De volwassen vogel is egaal leigrijs, de vleugels en staart iets donkerder. De snavel is dun, zwart en sterk gehaakt; de ogen zijn geeloranje tot oranje, de washuid en poten oranjerood. De staart heeft bij volwassen vogels geen banden. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben twee smalle witte banden op de staart en lichte randjes en bandering op de onderdelen.
Verwarringssoorten
De slakkenwouw Rostrhamus sociabilis heeft een langere staart met een witte basis en witte onderstaartdekveren, rode ogen en leeft in open moerassen; vrouwtjes en jongen zijn bruin gestreept. De leigrijze buizerd Buteogallus schistaceus leeft in hetzelfde biotoop, maar heeft een witte band over de staart en een minder sterk gehaakte snavel. De donkergrijze wouw Ictinia plumbea heeft lange, spitse vleugels met roodbruine handpennen. De langpootkiekendief Geranospiza caerulescens heeft lange, oranjerode poten en witte staartbanden.
Leefgebied
Várzea, igapó, moerasbos en palmmoerassen langs oxbowmeren, rivieren en kreken in het laagland, tot ongeveer 500 m. Zit aan de bosrand of in de onderste takken boven het water en vangt appelslakken (Pomacea) aan het oppervlak; soms ook krabben. Het nest is een takkennest hoog in een boom; over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonegebied en plaatselijk in het noordwesten. In Ecuador in het oostelijk laagland. In Peru in het Amazonelaagland. In Bolivia in het noorden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vaar langzaam langs de randen van cochas en overstroomd bos en let op een grijze, gedrongen roofvogel op een kale tak boven het water; vogels vliegen vaak kort op en gaan dan weer zitten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij schaars en plaatselijk; afhankelijk van overstroomd bos, dat gevoelig is voor ontbossing en veranderingen in de waterhuishouding.
Wetenschappelijke naam
Helicolestes hamatus | (Temminck, 1821)
Temminck beschreef de soort in 1821 als Falco hamatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Helicolestes werd in 1918 ingevoerd door Bangs & Penard. De geslachtsnaam komt van Grieks helix, 'slak', en lēstēs, 'rover', naar het dieet van appelslakken. De soortnaam komt van Latijn hamatus, 'gehaakt', naar de sterk gehaakte snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.