Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Sneeuwbuikamazilia
Sneeuwbuikamazilia | Elliotomyia chionogaster
White-bellied Hummingbird | Amazilia ventrinívea | Beija-flor-de-barriga-branca
De sneeuwbuikamazilia is een middelgrote kolibrie met witte onderdelen, van de Andes van Peru en Bolivia tot in het noordwesten van Argentinië. Hij leeft vooral in droge tot halfvochtige dalen en op de lagere hellingen. In tuinen en dorpen bezoekt hij geregeld bloeiende struiken.
Geluid
Een droog, herhaald tchip en een snel, piepend gekwetter bij achtervolgingen. De zang is een reeks hoge, ijle tonen.
Opname: Étienne Leroy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een rechte snavel; de bovensnavel is zwart, de ondersnavel roze met een donkere punt. Beide seksen zijn bronsgroen van boven en wit van onder, met groene vlekken op de zijkanten van keel en borst. De staart is bronsgroen, de buitenste pennen met witte of grijswitte binnenvlaggen. Het vrouwtje is doffer. Jonge vogels hebben bruinachtige randjes aan de veren van de bovendelen.
Verwarringssoorten
De groen-witte amazilia Elliotomyia viridicauda heeft een egaal groene staart zonder wit en is zuiverder groen van boven; hij leeft in vochtiger bos in het midden en zuiden van Peru. De druppelkolibrie Taphrospilus hypostictus is groter en heeft een dicht groen gevlekte onderzijde. De Lessons amazilia Amazilis amazilia heeft een roodbruine buik en staart. De olijfvlekkolibrie Talaphorus chlorocercus is kleiner, met een kortere snavel en olijfgroene vlekjes op keel en borst, en leeft langs rivieren in het laagland.
Leefgebied
Droog en halfvochtig bos en struweel, galerijbos, bosranden, tuinen en dorpen in de dalen van de Andes en op de lagere oostflank, ongeveer tussen 500 en 2900 m. Haalt nectar uit bloeiende struiken en bomen, ook uit aangeplante bloemen, en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit op een tak of twijg in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de droge en halfvochtige dalen van de Andes en op de oostflank, van het dal van de Marañón in het noorden tot Puno in het zuiden. In Bolivia op de oostflank en in de droge dalen van de Andes, zuidwaarts tot Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië; er zijn ook enkele meldingen uit het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en bomen in tuinen, langs wegen en in dorpen in de droge dalen, bijvoorbeeld in het dal van de Urubamba en rond Cochabamba en Samaipata.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt ook in sterk door de mens veranderd land voor, zoals tuinen, dorpen en akkerranden.
Wetenschappelijke naam
Elliotomyia chionogaster | (Tschudi, 1846)
Tschudi beschreef de soort in 1846 als Trochilus chionogaster; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Elliotomyia werd in 2019 ingevoerd door Stiles & Remsen. De geslachtsnaam eert de Amerikaanse ornitholoog Daniel Giraud Elliot (1835–1915), medeoprichter van de AOU, en bevat Grieks muia, 'vlieg', een gebruikelijk element in kolibriegeslachten. De soortnaam combineert Grieks khiōn, 'sneeuw', met gastēr, 'buik': 'sneeuwbuik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.