Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Spikkelkoketkolibrie
Spikkelkoketkolibrie | Lophornis stictolophus
Spangled Coquette | Coqueta lentejuelada | Topetinho-lantejoulado
De spikkelkoketkolibrie is een piepkleine kolibrie van bosranden en half open terrein aan de voet van de oostflank van de Andes, van Venezuela tot het noorden van Peru. Het mannetje draagt een korte, volle, rossige kuif waarvan elke veer een zwarte stip aan de top heeft. Met zijn bijachtige vlucht en opgeheven staart lijkt hij op een groot insect.
Geluid
Meestal stil. Bij het foerageren een hoog, scherp tsip; de vleugels maken in de zweefvlucht een laag, bijachtig gezoem.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7 cm, met een korte, rechte, rode snavel met zwarte punt. Beide seksen zijn bronsgroen van boven, met een witte band over de stuit. Het mannetje heeft een korte, volle, rossige kuif met zwarte stippen aan de veertoppen, rossige en glinsterend groene wangpluimen en een glinsterend groene keel met enkele witte veerpunten. De onderdelen zijn bronsgroen; de buitenste staartveren zijn kaneelrood met zwarte toppen. Het vrouwtje heeft geen kuif of pluimen, een witachtige keel met grote rossige vlekken en kaneelkleurige, vaak groen gevlekte onderdelen; haar staart is kaneelkleurig met een zwarte band en lichte toppen.
Verwarringssoorten
De vuurkuifkoketkolibrie Lophornis delattrei lijkt sterk; het mannetje heeft een langere kuif van smalle veren waarvan alleen de langste een donkere top hebben, en het vrouwtje heeft een rossig voorhoofd en een effen kaneelkleurige keel. De groenkuifkoketkolibrie Lophornis verreauxii heeft een groene kuif en groene, wit getopte wangpluimen en leeft vooral in het laagland. De gekuifde draadkolibrie Discosura popelairii heeft ook een witte stuitband, maar het mannetje heeft een dunne, draadachtige kuif en een lange, spitse staart.
Leefgebied
Randen en open plekken van vochtig bos, half open terrein met verspreide bloeiende bomen en struiken, struweel en tuinen, in de voetheuvels en lagere bergen tot ongeveer 1300 m; ook in drogere, struikrijke gebieden. Bezoekt kleine bloemen, vaak hoog in bloeiende bomen, en ook bloeiende struiken en hagen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk aan de voet van de oostflank van de Andes; in Ecuador schaars aan de oostflank; in Peru in het noorden, vooral in de departementen San Martín en Amazonas. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela; er zijn ook meldingen uit het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende bomen en struiken aan bosranden en in tuinen van lodges in de voetheuvels, bijvoorbeeld rond Tarapoto in het noorden van Peru. Let op een klein, insectachtig vliegend vogeltje met een witte band over de stuit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is overal schaars en plaatselijk, maar komt ook voor in half open, door mensen veranderd terrein.
Wetenschappelijke naam
Lophornis stictolophus | Salvin & Elliot, 1873
Salvin & Elliot beschreef de soort in 1873 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Lophornis werd in 1829 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam combineert Grieks lophos, 'kuif', met ornis, 'vogel'. De soortnaam komt van Grieks stiktos, 'gevlekt', en lophos, 'kuif', naar de gespikkelde kuif. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Antioquia, Colombia.