Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Vuurkuifkoketkolibrie
Vuurkuifkoketkolibrie | Lophornis delattrei
Rufous-crested Coquette | Coqueta crestirrufa | Topetinho-de-crista-ruiva
De vuurkuifkoketkolibrie is een piepkleine kolibrie van de voetheuvels van de Andes. Het mannetje draagt een lange, rossige kuif die het bij opwinding opzet. Door zijn geringe formaat en zijn langzame, bijachtige vlucht wordt hij vaak over het hoofd gezien of voor een insect aangezien.
Geluid
Meestal stil. De roep is een zacht, dun tsip.
Opname: Dries Van de Loock — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7 cm, met een korte, rechte snavel. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een lange, rossige kuif van smalle veren, waarvan de langste een donkere top hebben, en een glinsterend groene keel. Over de stuit loopt een opvallende witte band. De staart is roestbruin met een donkere eindband. Het vrouwtje heeft geen kuif, maar wel een rossig voorhoofd en voorkruin, een kaneelkleurige keel en dezelfde witte stuitband. In de vlucht houdt de vogel de staart vaak omhoog en beweegt hem op en neer.
Verwarringssoorten
De spikkelkoketkolibrie Lophornis stictolophus lijkt sterk; het mannetje heeft een kortere, vollere kuif waarvan alle veren een zwarte stip aan de top hebben. De vrouwtjes lijken sterk op elkaar. Het mannetje van de gepluimde koketkolibrie Lophornis chalybeus heeft geen rossige kuif maar groene en witte pluimen aan de zijkant van de kop. De gekuifde draadkolibrie Discosura popelairii heeft ook een witte stuitband, maar het mannetje heeft een dunne, draadachtige kuif en een lange, spitse staart.
Leefgebied
Randen van vochtig voetheuvelbos en lager bergbos, open plekken, bosranden langs wegen en half open terrein met verspreide bloeiende bomen en struiken, ongeveer tussen 500 en 1800 m. Bezoekt kleine bloemen, vaak hoog in bloeiende bomen zoals Inga, en ook bloeiende hagen en struiken aan bosranden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk, vooral aan de oostkant van de Andes; in Ecuador schaars op de oostflank; in Peru en Bolivia op de oostflank van de Andes. Overal schaars en plaatselijk. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied plaatselijk in Panama en Costa Rica.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende bomen en struiken aan bosranden en langs wegen in de voetheuvels van de oostflank, en bij bloeiende hagen in tuinen van lodges. Letten op een insectachtig vliegend vogeltje met opgeheven staart en een witte band over de stuit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is overal schaars en plaatselijk, maar verdraagt half open, door mensen veranderd terrein met bloeiende planten.
Wetenschappelijke naam
Lophornis delattrei | (Lesson, 1839)
Lesson beschreef de soort in 1839 als Ornismya (Lophorinus) DeLattrei; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lophornis werd in 1829 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam combineert Grieks lophos, 'kuif', met ornis, 'vogel'. De soortnaam eert Adolphe Delattre (1805–1854), Frans natuuronderzoeker en verzamelaar van vogels in Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit waarschijnlijk Peru.