Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Groene draadkolibrie
Groene draadkolibrie | Discosura conversii
Green Thorntail | Colibrí colicerda verde | Rabo-de-espinho-verde
De groene draadkolibrie is de enige draadkolibrie ten westen van de Andes, van Costa Rica tot het westen van Ecuador. Het mannetje is grotendeels groen, met een witte stuitband en een lange, diep gevorkte blauwzwarte staart met zeer smalle buitenste veren. De soort foerageert vooral in de kruinen van bloeiende bomen.
Geluid
Meestal stil; zachte, piepende tsjip-tonen bij ontmoetingen met andere kolibries.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7–10 cm; het mannetje is door de lange staart duidelijk langer dan het vrouwtje. Korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje heeft een donkergroene kruin, een lichter metaalgroene rug, een bronskleurige stuit met een witte band en een glinsterend groene keel; midden op de borst een groenblauwe glans. De diep gevorkte blauwzwarte staart heeft zeer smalle buitenste veren. Het vrouwtje lijkt van boven op het mannetje, maar heeft een korte, ingekeepte staart, donkere onderdelen met een brede witte wangvlek en een witte vlek op de flank; de buitenste staartveren hebben een witte basis en witte punten.
Verwarringssoorten
De gekuifde draadkolibrie Discosura popelairii en de zwartbuikdraadkolibrie Discosura langsdorffi leven alleen ten oosten van de Andes en hebben bij het mannetje een zwarte buik. Vrouwtjes van boselfen, zoals de kleine boself Chaetocercus bombus, zijn eveneens zeer klein en zweven met een insectachtige vlucht, maar hebben roodbruine of geelbruine onderdelen. De wittipkolibrie Urosticte benjamini heeft witte staartpunten en een witte vlek achter het oog, maar een langere snavel en geen witte stuitband.
Leefgebied
Het bladerdak en de randen van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, ook bloeiende bomen op open plekken en in plantages, in Colombia van zeeniveau tot ongeveer 1000 m en in Ecuador tussen ongeveer 300 en 1000 m. Foerageert vooral aan bloemen in de kruinen van bomen, onder meer vlinderbloemigen, en aan epifyten; vangt ook kleine insecten en spinnen. Bij het zweven houdt de vogel de staart bijna haaks op het lichaam. Mannetjes zitten in de broedtijd op hoge kale takjes en maken soms duikvluchten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de westflank naar de Stille Oceaan, over de hele lengte van het land. In Ecuador op de westflank, zuidwaarts tot dicht bij de grens met Peru. Ontbreekt in Peru, in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica en Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende verbenaheggen (Stachytarpheta) en bloeiende bomen bij lodges in de voetheuvels van het noordwesten van Ecuador, bijvoorbeeld rond Milpe en Mashpi. Let op de witte stuitband van de zwevende vogel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk vrij algemeen, maar de ontbossing van het laagland en de voetheuvels in het westen tast het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Discosura conversii | (Bourcier & Mulsant, 1846)
Bourcier & Mulsant beschreef de soort in 1846 als Trochilus Conversii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Discosura werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks diskos, 'schijf', met oura, 'staart'. De soortnaam eert M. Convers (actief rond 1845), een Franse natuuronderzoeker en verzamelaar die in Bogotá (Colombia) woonde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.