Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Streeprugcanastero
Streeprugcanastero | Asthenes wyatti
Streak-backed Canastero | Canastero dorsilistado | Lenheiro-de-dorso-listrado
De streeprugcanastero is de canastero met het grootste verspreidingsgebied in de hooggebergten van het gidsgebied, van de páramo van Colombia tot de puna van Bolivia. Hij leeft in open grasland met graspollen, rotsen en lage struiken en zingt vaak vanaf een struik, soms met meerdere vogels tegelijk. In de hier gevolgde indeling omvat de soort ook de vogels die elders als punacanastero (Asthenes sclateri) worden afgesplitst.
Geluid
De zang is een droge, ratelende reeks die stijgt en versnelt en dan abrupt wegzakt, vaak vanaf een struik gezongen en soms beantwoord door buren. Roepen zijn een korte, schelle triller, een scherp tsjik en hoge tink-tonen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–18 cm, met een dunne snavel en een lange staart. Kruin, nek, rug en stuit zijn olijfbruin met donkere strepen. Een smalle geelbruine wenkbrauwstreep loopt boven een grijsbruin en zwartachtig gespikkeld gezicht. De vleugels hebben roodbruine randen die een vleugelband vormen, en de staart is grotendeels roodbruin. De keel is licht, met een kleine oranjerode kinvlek; de onderdelen zijn warm geelbruin, met een lichtbruine borst. De ondersoorten verschillen in de mate van strepen, de tint van de onderkant en de hoeveelheid roodbruin in vleugels en staart. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De veelstreepcanastero Asthenes flammulata is ook aan de onderkant duidelijk gestreept en heeft een sterker gestreepte kruin. De andescanastero Asthenes modesta heeft een ongestreepte rug. De juníncanastero Asthenes virgata en de vlekstaartcanastero Asthenes maculicauda hebben een sterk gestreepte kruin en een staart zonder veel roodbruin. De streepkeelcanastero Asthenes humilis heeft een vrijwel ongestreepte, donkerbruine rug en een gestreepte keel.
Leefgebied
Páramo en puna met graspollen, vaak droog, met rotspartijen en lage struiken; in het zuiden ook plaatselijk in Polylepis-bos met een ondergroei van graspollen. In het noorden vooral tussen 3000 en 4500 m, in het zuiden ook lager, tot ongeveer 2000 m. Zoekt insecten op de grond en laag in de vegetatie. Het nest is een overkoepelde bal van gras in een pol of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía del Perijá en de Oostelijke Andes in Norte de Santander. Ecuador: plaatselijk in de Andes van het midden en zuiden. Peru: verspreid in de Andes van noord tot zuid, tot rond het Titicacameer. Bolivia: in La Paz, rond het Titicacameer en van Cochabamba tot Potosí. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de vroege ochtend op graspolhellingen met rotsen en lage struiken in de hooglanden; de zingende vogels zitten dan vaak bovenop een struik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverspreid en plaatselijk algemeen; afbranden en overbegrazing kunnen het habitat aantasten.
Wetenschappelijke naam
Asthenes wyatti | (Sclater & Salvin, 1871)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1871 als Synallaxis wyatti; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Asthenes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks asthenēs, 'onbeduidend', 'zwak'. De soortnaam eert Claude Wilmott Wyatt (1842–1900), Engels ornitholoog die in 1870 in Colombia verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Páramo de Pamplona, Norte de Santander, Colombia.