Alle soorten › Zangvogels › Tapaculo's › Tatamátapaculo
Tatamátapaculo | Scytalopus alvarezlopezi
Tatama Tapaculo | Churrín de Tatamá | Macuquinho-de-tatamá
De tatamátapaculo is een bijna zwarte tapaculo van het nevelwoud in de Westelijke Andes van Colombia. Hij was lange tijd alleen bekend van geluidsopnamen en werd pas in 2017 beschreven, genoemd naar de Cerro Tatamá. Hij leeft uitsluitend in de dichte ondergroei van primair bos.
Geluid
De zang is een lange, mechanisch klinkende reeks korte, vlakke, kikkerachtige frasen van elk zeven tot negen vrijwel gelijke tonen; de reeks kan anderhalve minuut of langer doorgaan. Daarnaast korte roepjes.
Opname: Brian Cox — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, rond, met een korte staart, korte vleugels en vrij lange poten. Het kleed is vrijwel geheel zwartachtig, van onder grijszwart, met een vage donkerbruine stuit en vage bandjes op de flanken en de onderbuik. Vrouwtjes zijn waarschijnlijk bruiner overtogen; jongen zijn bruin met donkere bandjes.
Verwarringssoorten
De nariñotapaculo Scytalopus vicinior is grijzer, met duidelijke bruine, gebandeerde achterflanken, en zingt anders. Spillmanns tapaculo Scytalopus spillmanni leeft hoger en is grijzer, met bruine flanken. De Chocótapaculo Scytalopus chocoensis leeft lager. De zwarte tapaculo Scytalopus latrans lijkt sterk op hem, maar heeft een andere zang. Bij tapaculo's is de zang het belangrijkste kenmerk.
Leefgebied
Dichte ondergroei van primair nevelwoud, vooral op de westflank ongeveer tussen 1300 en 1750 m, aan de oostkant van sommige kammen tot ongeveer 2200 m. Secundair bos wordt gemeden. Zoekt op of vlak boven de grond naar kleine geleedpotigen. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia: in de Westelijke Andes, vooral op de westflank in Chocó, Risaralda en Antioquia, met de Cerro Tatamá als kerngebied; plaatselijk ook over de kam aan de oostkant. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
De bekendste plek is de weg naar de Cerro Montezuma in het nationaal park Tatamá in Risaralda. Luister in de ochtend op de middelste hoogten naar de lange, mechanische reeksen uit de ondergroei.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is klein en de soort lijkt in enkele gescheiden deelpopulaties te leven; omvang en trend van de stand zijn slecht bekend. Een deel van het leefgebied ligt in het nationaal park Tatamá.
Wetenschappelijke naam
Scytalopus alvarezlopezi | Stiles, Laverde-R & Cadena, 2017
Stiles, Laverde-R & Cadena beschreef de soort in 2017 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Scytalopus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks skutalē of skutalon, 'stok', met pous, 'voet'. De soortnaam alvarezlopezi eert Humberto Álvarez-López, Colombiaans ornitholoog, bijna veertig jaar hoogleraar ornithologie aan de Universidad del Valle in Cali en oprichter van de eerste lokale vogelvereniging van Colombia. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Alto de Pisones, Mistrató, Risaralda, Colombia.