Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Turkoois pluimbroekje
Turkoois pluimbroekje | Eriocnemis godini
Turquoise-throated Puffleg | Calzadito turquesa | Calçudo-de-garganta-turquesa
Het turkoois pluimbroekje is bekend van een handvol balgen uit de 19e eeuw, verzameld in de droge dalen bij Quito in het noorden van Ecuador. Sindsdien is de soort niet met zekerheid teruggevonden en mogelijk is ze uitgestorven. Sommige onderzoekers houden er rekening mee dat het om een afwijkende vorm of een hybride gaat.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Onbekend.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
10–11 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een gevorkte, blauwzwarte staart. Het mannetje is groen, met een glinsterend turkooisblauwe keel, glinsterend groene onderdelen, violetblauwe onderstaartdekveren en witte beenpluimen. Het vrouwtje is doffer, met minder blauw op de keel. Over jonge vogels is niets bekend.
Verwarringssoorten
Het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita heeft een kleinere, meer violette keelvlek en een glinsterend goudgroene stuit, en leeft hoger, aan de boomgrens. Het saffierpluimbroekje Eriocnemis luciani is groter, met een langere staart en geen blauwe keel. Het zwartborstpluimbroekje Eriocnemis nigrivestis uit de omgeving van Quito heeft een zwartachtige borst.
Leefgebied
De oude vondsten komen uit de droge, struikrijke dalen rond Quito, waarschijnlijk uit oeverbos en struweel langs beken, ruwweg tussen 2100 en 2300 m. Voedsel en nest zijn niet beschreven; vermoedelijk bezocht de soort, zoals verwanten, bloeiende struiken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador alleen bekend uit het noordelijke deel van de Andes, met name het dal van de Guayllabamba bij Quito. Een oude, onzekere vermelding betreft het zuiden van Colombia. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
Hoe en wanneer kijken
Gerichte zoektochten in de overgebleven oeverbosjes van de droge dalen ten noorden van Quito zijn de enige kans op een waarneming. Een vermoedelijke waarneming moet met foto's goed worden gedocumenteerd.
Staat van instandhouding
Ernstig bedreigd, mogelijk uitgestorven. Het oorspronkelijke struweel en oeverbos in de dalen rond Quito is grotendeels omgezet in akkers, weiland en bebouwing.
Wetenschappelijke naam
Eriocnemis godini | (Bourcier, 1851)
Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Godini; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eriocnemis werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks erion, 'wol', met knēmis, 'beenkap', naar de donzige veerpluimen aan de poten. De soortnaam eert Louis Godin (1704–1760), Frans astronoom die van 1735 tot 1751 werkte op Hispaniola, in Ecuador en in Peru. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guayllabamba-vallei, Pichincha, Ecuador.