Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Verreaux' duif
Verreaux' duif | Leptotila verreauxi
White-tipped Dove | Paloma montaraz común | Juriti-pupu
De verreaux' duif is een middelgrote, bruingrijze duif met witte staarthoeken, die vooral op de grond in bosranden en struikgewas leeft. Het is de wijdst verspreide Leptotila van Amerika, van het zuiden van de Verenigde Staten tot Argentinië. In het gidsgebied komt hij voor in droge en halfvochtige streken aan beide kanten van de Andes; zijn holle roep is een vertrouwd geluid in droogbos.
Geluid
Een laag, hol oe-woeoeoe, als blazen over de hals van een fles; de eerste toon kort en zacht, de tweede lang aangehouden. Met tussenpozen herhaald, vaak de hele dag door.
Opname: Étienne Leroy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–29 cm, met een middellange, afgeronde staart. De bovendelen zijn egaal olijfbruin tot grijsbruin. Het voorhoofd is lichtgrijs tot roze-wit, de kruin en achterhals grijzer, met een zwakke paarse tot groene glans op de nek. Borst roze-grijs tot lichtbruin, buik en onderstaartdekveren wit. De naakte huid rond het oog is blauw tot blauwgrijs, bij sommige ondersoorten roodachtig; de iris is geel tot oranje, de poten rood. De ondervleugel is roodbruin, zichtbaar in de vlucht. De buitenste staartpennen hebben brede witte toppen. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben rossige randen aan de veren.
Verwarringssoorten
De grijskruinduif Leptotila rufaxilla in het Amazonelaagland heeft een witter voorhoofd, een blauwgrijze kruin, rode naakte oogring en rossiger kopzijden. De vale duif Leptotila pallida van het Chocó-laagland is lichter, met een kaneelbruine rug en een witte buik. De geelbuikduif Leptotila ochraceiventris in het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru heeft een okergele buik. De witwangduif Leptotila megalura in de Yungas van Bolivia is groter en heeft een lichte wang en een langere staart.
Leefgebied
Droogbos en halfvochtig bos, bosranden, struikgewas, oeverbos, schaduwkoffie, tuinen en parken, van zeeniveau tot ongeveer 2500 m in de droge dalen van de Andes. Loopt veel op de grond, alleen of in paren, en eet zaden, gevallen vruchten en kleine ongewervelden. Bij verstoring vliegt hij luid klapperend op en landt laag in de begroeiing. Het nest is een los platform van takjes in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Algemeen. In Colombia wijdverspreid in het laagland van het noorden, in de dalen van de Andes en op de Llanos. In Ecuador in het westen en in de droge inter-Andesdalen. In Peru aan de kust en op de westhelling, in de Marañónvallei en plaatselijk in droge dalen aan de oostkant. In Bolivia in de droge dalen van de Andes en in het laagland van het oosten en zuiden. Ontbreekt in het grootste deel van het Amazonelaagland en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Texas en Mexico tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het droogbos van het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru, in de droge Andesdalen en in parken hoor en zie je hem dagelijks; hij loopt vaak over paden en open plekken onder struiken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen; past zich goed aan secundair bos, struikgewas en landbouwgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Leptotila verreauxi | Bonaparte, 1855
Bonaparte beschreef de soort in 1855 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Leptotila werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam (oorspronkelijk Leptoptila) combineert Grieks leptos, 'fijn, slank', met ptilon, 'veer'. De soortnaam eert Jules Pierre Verreaux (1807–1873), Franse handelaar in natuurhistorische specimens en verzamelaar. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.