Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Witbuikduif
Witbuikduif | Leptotila jamaicensis
Caribbean Dove | Paloma caribeña | Juriti-caribenha
De witbuikduif is een grote, lichte Leptotila van het westelijke Caribisch gebied, met een witte voorkant en een glanzende nek. In het gidsgebied komt hij alleen voor op het Colombiaanse eiland San Andrés, in de Caraïbische Zee voor de kust van Nicaragua. Daar is hij een vertrouwde bewoner van struikgewas en tuinen.
Geluid
Een reeks van drie of vier holle, lage tonen, oe-oe-oe-oeoeoe, waarvan de laatste het langst wordt aangehouden; met tussenpozen herhaald.
Opname: Eric Antonio Martinez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28–32 cm, fors, met een middellange, afgeronde staart. Voorhoofd en gezicht zijn wit tot roomwit, de kruin grijs. Achterhals en halszijden hebben een sterke roze-paarse tot groenachtige glans. De bovendelen zijn egaal olijfbruin. Keel, borst en buik zijn wit, de borst met een lichte roze-grijze zweem. De naakte oogring is rood, de iris roodachtig tot oranje, de poten rood. De buitenste staartpennen hebben witte toppen; de ondervleugel is roodbruin. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met rossige randen aan de veren.
Verwarringssoorten
In het gidsgebied komt op San Andrés geen andere Leptotila voor. De witkapduif Patagioenas leucocephala, die ook op het eiland leeft, is donker leigrijs met een witte kruin en zit vooral in bomen. De verreaux' duif Leptotila verreauxi van het vasteland is grijzer van voren, met een minder witte buik en minder glans op de nek.
Leefgebied
Droog tot halfvochtig struikgewas, bosjes en bosranden, mangrove, kokospalmaanplant, weiden met bomen, tuinen en erven, op zeeniveau. Loopt veel op de grond, alleen of in paren, en eet zaden, gevallen vruchten en kleine ongewervelden. Het nest is een platform van takjes in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen op San Andrés, in het Colombiaanse deel van de westelijke Caraïbische Zee, waar een eigen ondersoort leeft. Ontbreekt op het vasteland van Colombia, in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied op Jamaica en de Kaaimaneilanden, op het schiereiland Yucatán en op eilanden voor de kust van Honduras.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op San Andrés in struikgewas, tuinen en langs landweggetjes in het binnenland van het eiland, vooral in de vroege ochtend, wanneer hij op de grond foerageert en roept.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Op San Andrés afhankelijk van het resterende struikgewas en bos op het dichtbebouwde eiland.
Wetenschappelijke naam
Leptotila jamaicensis | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Columba jamaicensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Leptotila werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam (oorspronkelijk Leptoptila) combineert Grieks leptos, 'fijn, slank', met ptilon, 'veer'. De soortnaam jamaicensis verwijst naar Jamaica, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jamaica.