Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Vlekborstmierklauwier
Vlekborstmierklauwier | Xenornis setifrons
Speckled Antshrike | Batará moteado | Choca-salpicada
De vlekborstmierklauwier is een weinig bekende mierklauwier van het vochtige laagland- en heuvelbos aan weerszijden van de grens tussen Panama en Colombia; hij is de enige soort van zijn geslacht. In het gidsgebied is hij alleen bekend uit het uiterste noordwesten van Colombia, waar slechts weinig waarnemingen zijn gedaan. Paren leven in de ondergroei en trekken vaak mee met gemengde groepen.
Geluid
De zang is een reeks gelijkmatig herhaalde, hoge fluittonen die geleidelijk in toonhoogte stijgen. Het vrouwtje zingt trager, korter en iets lager.
Opname: Wouter Halfwerk — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een vrij lange staart en een stevige, aan de punt gehaakte snavel. Het mannetje is olijfbruin tot bruingeel op kruin, nek en rug, met fijne lichte vlekjes op rug en vleugeldekveren en twee bruingele vleugelstrepen; voorhoofd, gezicht, keel en onderzijde zijn leigrijs. Het vrouwtje heeft dezelfde bovenzijde, een vuilwitte kin, een witachtige keel met kleine zwartbruine vlekjes en een licht olijfbruine borst en flanken.
Verwarringssoorten
De westelijke gevlekte mierklauwier Thamnophilus atrinucha mist de lichte vlekjes op de rug; het mannetje heeft een zwarte kruin en het vrouwtje een roestbruine kruin en bovenzijde. De vlekkapmiervireo Dysithamnus puncticeps is kleiner en korter van staart, met een gestippelde kruin en een fijn gestreepte, lichte onderzijde.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig laagland- en heuvelbos, vooral op steile hellingen met dichte begroeiing, in Colombia tot ongeveer 600 m. Zoekt kleine geleedpotigen, meestal tot ongeveer 2 m boven de grond, door blad af te zoeken en korte vluchtjes vanaf een zitplaats te maken. Paren sluiten zich vaak aan bij gemengde groepen in de ondergroei.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen in het uiterste noordwesten, in het noorden van de Chocó op de Caribische helling van de Serranía del Darién nabij de grens met Panama, met enkele meldingen van de Pacifische helling. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, vooral in Guna Yala en Darién.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het gidsgebied is de soort slechts van enkele plaatsen bekend; de meeste waarnemingen komen uit het aangrenzende oosten van Panama. Luister in de ondergroei van heuvelbos naar de stijgende reeks hoge fluittonen.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). Het areaal is klein en de stand wordt geschat op enkele duizenden volwassen vogels, die vermoedelijk afnemen door ontbossing in het laagland en de heuvels van Darién en de Chocó.
Wetenschappelijke naam
Xenornis setifrons | Chapman, 1924
Chapman beschreef de soort in 1924 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Xenornis voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks xenos, 'vreemd', en ornis, 'vogel'. De soortnaam komt van Latijn seta, 'borstel', en frons, 'voorhoofd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro Tacarcuna, Darién, Panama.