Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Vorkstaartbosnimf
Vorkstaartbosnimf | Thalurania furcata
Fork-tailed Woodnymph | Ninfa tijereta | Beija-flor-tesoura-verde
De vorkstaartbosnimf is een van de meest verbreide kolibries van het Amazonebos. Het mannetje is glinsterend groen en violetblauw met een diep gevorkte staart, het vrouwtje groen en grijs. De soort leeft vooral in de onderlaag van het bos en verdedigt daar bloeiende planten.
Geluid
Een droog, herhaald tsjip en een snel, droog gekwetter bij achtervolgingen. De zang is een reeks hoge, ijle tjilptonen.
Opname: Wim Jacobs — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–11 cm, het mannetje groter dan het vrouwtje, met een rechte zwarte snavel. Het mannetje heeft een donkere, doffe kruin, een glinsterend groene keel en borst, een violetblauwe buik, een violetblauwe band over de bovenrug en een diep gevorkte, blauwzwarte staart. Het vrouwtje is groen van boven en lichtgrijs van onder, met een minder diep gevorkte staart met witte punten aan de buitenste pennen. Jonge mannetjes zijn doffer, met minder blauw.
Verwarringssoorten
De kroonbosnimf Thalurania colombica leeft ten westen en noorden van de Andes en heeft een glinsterende kruin. De bronsstaartsaffierkolibrie Chrysuronia oenone heeft een blauwe kop en een koperkleurige staart en mist het violetblauw op de buik. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een witte middenstreep op de buik en een ronde staart.
Leefgebied
Onderlaag en middenlaag van regenwoud op terra firme, várzea en bos aan de voet van de Andes, bosranden en oud secundair bos, van het laagland tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Volgt een vaste route langs verspreide bloemen en vangt ook kleine insecten. Het nest is een kommetje van plantenpluis op een twijg of blad, laag boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes en aan de voet van de oostflank. In Ecuador in het Amazonegebied. In Peru in het hele oostelijke laagland en de uitlopers van de Andes. In Bolivia in het noorden en oosten, tot in de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, een groot deel van Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Wacht in het Amazonebos bij bloeiende struiken en heliconia's in de onderlaag of langs bospaden; ook bij lichtplekken en bosranden aan rivieren.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een zeer groot verspreidingsgebied en verdraagt secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Thalurania furcata | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als Trochilus furcatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thalurania werd in 1848 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks thalos, 'kind', met ouranos, 'hemel'. De soortnaam komt van Latijn furcatus, 'gevorkt', naar de gevorkte staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.