Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Kroonbosnimf
Kroonbosnimf | Thalurania colombica
Crowned Woodnymph | Ninfa coronada | Beija-flor-coroado
De kroonbosnimf is de bosnimf van het laagland en de lagere hellingen ten westen en noorden van de Andes. Het mannetje is glinsterend groen en violetblauw, met een diep gevorkte staart; het vrouwtje is veel eenvoudiger gekleurd. Binnen het gidsgebied verschillen de ondersoorten vooral in de kleur van de kruin.
Geluid
Een droog, herhaald tsjip of tsjik, en bij achtervolgingen een snel, scherp gekwetter.
Opname: Kent Livezey — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–11 cm, het mannetje groter dan het vrouwtje, met een rechte zwarte snavel. Het mannetje heeft een glinsterend groene keel en borst, een violetblauwe buik en schouders en een diep gevorkte, blauwzwarte staart. In het noorden van Colombia is de kruin violetblauw; in het westen van Colombia en Ecuador is die glinsterend groen, en in het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru is ook de buik grotendeels groen. Het vrouwtje is groen van boven en grijs van onder, lichter op de keel, met een minder diep gevorkte staart met witte punten aan de buitenste pennen. Jonge mannetjes zijn doffer.
Verwarringssoorten
De vorkstaartbosnimf Thalurania furcata leeft ten oosten van de Andes, met een donkere, niet glinsterende kruin; de verspreidingsgebieden raken elkaar nauwelijks. De paarsbuikkolibrie Chlorestes julie is kleiner, met een korte, ronde staart en een roze ondersnavel. Het vrouwtje van de bronsstaartpluimkolibrie Chalybura urochrysia is groter, met roze poten en een bronzige staart zonder witte punten.
Leefgebied
Onderlaag en middenlaag van vochtig en halfvochtig bos, bosranden, oud secundair bos en schaduwplantages, van zeeniveau tot ongeveer 1800 m. Foerageert langs een vaste route langs verspreide bloemen en vangt ook kleine insecten in de vlucht. Het nest is een kommetje van plantenpluis en mos op een twijg, vaak laag boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten westen van de Oostelijke Cordillera: in de Pacifische laagvlakte, in de dalen van de Cauca en de Magdalena, in het noorden en in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Serranía de Perijá. In Ecuador in het westen. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Guatemala door Midden-Amerika tot Panama en in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Wacht bij bloeiende struiken en heliconia's langs bospaden in de Chocó en op de westflank in Ecuador; mannetjes vliegen vaak snel langs en zitten kort stil op een laag takje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing tast het leefgebied plaatselijk aan, maar de soort verdraagt secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Thalurania colombica | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Ornismya colombica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thalurania werd in 1848 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks thalos, 'kind', met ouranos, 'hemel'. De soortnaam verwijst naar Colombia, niet noodzakelijk de precieze typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.