Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Buffons pluimkolibrie
Buffons pluimkolibrie | Chalybura buffonii
White-vented Plumeleteer | Colibrí de Buffon | Beija-flor-de-crisso-branco
De buffons pluimkolibrie is een middelgrote, groene kolibrie van bosranden, droog bos en struikgewas in het noorden van Colombia en, als aparte ondersoort, in het zuidwesten van Ecuador en het uiterste noordwesten van Peru. Het belangrijkste kenmerk zijn de zuiver witte, donzige onderstaartdekveren, waaraan de soort haar Engelse naam dankt. De vogels zijn agressief bij bloemen en verjagen andere kolibries.
Geluid
Een droog, herhaald tsjik en bij achtervolgingen een scherp, rollend gekwetter.
Opname: Nick Athanas — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een vrij lange, licht gebogen zwarte snavel en donkere poten. Het mannetje is glanzend groen, op keel en borst glinsterend groen tot blauwgroen, met een blauwzwarte, licht gevorkte staart en lange, zuiver witte onderstaartdekveren. Het vrouwtje is groen van boven en grijs van onder, met witte onderstaartdekveren en grijze punten aan de buitenste staartpennen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De bronsstaartpluimkolibrie Chalybura urochrysia heeft roze poten, een bronzige staart en grijze onderstaartdekveren. Het vrouwtje van de kroonbosnimf Thalurania colombica is kleiner, met een kortere snavel en witte punten aan de staart. De blauwbuikamazilia Saucerottia saucerottei is kleiner, met een kortere snavel en een staalblauwe staart zonder witte onderstaartdekveren.
Leefgebied
Bosranden, droog en halfvochtig bos, galerijbos, struikgewas, plantages en tuinen, van zeeniveau tot ongeveer 1600 m. In het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru in loofverliezend en halfvochtig bos. Bezoekt bloemen in alle lagen van het bos en vangt kleine insecten. Het nest is een kommetje van plantenpluis op een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland, in de dalen van de Magdalena en de Cauca en plaatselijk aan de voet van de oostflank van de Andes. In Ecuador in het zuidwesten. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama en het noorden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk bij bloeiende bomen en struiken langs bosranden in het Caribische laagland van Colombia of in het droge bos van zuidwestelijk Ecuador; de witte onderstaart is in de vlucht goed te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundair bos en door mensen veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Chalybura buffonii | (Lesson, 1832)
Lesson beschreef de soort in 1832 als Trochilus buffonii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chalybura werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khalups, 'staal', met -ouros, '-staartig'. De soortnaam eert Georges-Louis Leclerc, comte de Buffon (1707–1788), Frans natuuronderzoeker en schrijver van de Histoire naturelle. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Omgeving van Bogotá, Colombia.