Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Vuurkeelglansstaartkolibrie
Vuurkeelglansstaartkolibrie | Metallura eupogon
Fiery-throated Metaltail | Metalura barbafuego | Metalura-de-garganta-de-fogo
De vuurkeelglansstaartkolibrie is een Peruaanse endeem van de boomgrens op de oostflank van de Andes in het midden van het land. Het mannetje heeft een oranje keelvlek die bij ongunstig licht donker lijkt. Hij leeft hoger dan de meeste andere kolibries in zijn gebied, vaak boven 3500 m.
Geluid
Bij achtervolgingen een dalende reeks van drie tot zes piepende tonen, gevolgd door een herhaalde, zoemende, rommelige frase.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje is vrijwel geheel geelachtig olijfgroen met een bronzige glans, met een glinsterend oranje keelvlek. De iets gevorkte staart is van boven groenachtig hemelsblauw, van onder geelgroen. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft een kleinere keelvlek.
Verwarringssoorten
De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner, met een groene keel. De koperglansstaartkolibrie Metallura theresiae leeft ten noorden van de Huallaga en is roodbronzig, met een groene keel. De geschubde glansstaartkolibrie Metallura aeneocauda leeft ten zuiden van de Apurímac, is groter, met geschubde onderdelen en een groene keel.
Leefgebied
Randen van dwergbos en laag bergbos, open plekken in het bos en vochtig páramo of puna met struikgewas en kleine bomen, tussen 2900 en 4000 m, het meest boven 3500 m. Zoekt nectar aan bloeiende struiken en vangt kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, op de oostflank van de Andes in het midden van het land, van net ten zuiden van de Huallaga in Huánuco via Pasco en Junín tot aan de Apurímac in Cusco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het hoogste deel van de wegen die van de Andes naar het oostelijke laagland van Junín afdalen, zoals de weg naar Satipo, bij bloeiende struiken aan de boomgrens.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en de stand neemt waarschijnlijk af; het afbranden van páramo om weiland te maken is een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Metallura eupogon | (Cabanis, 1874)
Cabanis beschreef de soort in 1874 als Urolampra eupogon; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Metallura werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Latijn metallum, 'metaal', met Grieks oura, 'staart', naar de metaalglanzende staart. De soortnaam komt van Grieks eu, 'goed', en pōgōn, 'baard', naar de gekleurde keelvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maraynioc, Junín, Peru.