Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Vuuroogandespapegaai
Vuuroogandespapegaai | Hapalopsittaca pyrrhops
Red-faced Parrot | Loro carirrojo | Papagaio-de-face-vermelha
De vuuroogandespapegaai is een kleine, gedrongen papegaai van het hoge bergbos in het zuiden van Ecuador en het uiterste noorden van Peru. Hij leeft in paren of kleine groepen vlak onder de boomgrens en komt soms tot in het struweel van de páramo. Het rode gezicht onderscheidt hem van de andere papegaaien van dit hooggebergte.
Geluid
Hoge, schrille en wat krassende roepen, vooral in de vlucht, en zacht gekwetter bij het foerageren.
Opname: Paul Molina Abril — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23 cm, gedrongen, met een korte staart en een lichte, grijsachtige snavel. Het verenkleed is groen. Voorhoofd, teugel en de omgeving van het oog zijn rood, de oorstreek is geelachtig groen. De schouder is rood en de handpennen zijn donkerblauw. De seksen zijn gelijk; jongen hebben minder rood in het gezicht.
Verwarringssoorten
Het pruimkopmargrietje Pionus tumultuosus heeft een lichtgele snavel, een grijswit of paarsrood gespikkelde kop en rode onderstaartdekveren. De schubnekamazone Amazona mercenarius is groter, met een langere staart, een geschubde nek en rood in de vleugel. De goudpluimparkiet Leptosittaca branickii heeft een lange, spitse staart en een gele streep achter het oog.
Leefgebied
Hoog bergbos, dwergbos en struweel nabij de boomgrens en de overgang naar de páramo, ruwweg tussen 2500 en 3500 m. Eet vruchten, zaden en bloesems, onder meer van maretakken. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het zuiden, in Azuay, Loja, Zamora-Chinchipe en het zuiden van Morona-Santiago. In Peru in het uiterste noorden, in Piura en Cajamarca. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het nationaal park Podocarpus in het zuiden van Ecuador, langs de bovenste bosgrens, naar kleine groepjes die laag over het dwergbos vliegen. Ze zitten vaak stil in de bomen en verraden zich door hun roep.
Staat van instandhouding
Bedreigd. De stand is klein en versnipperd; het hooggelegen bos wordt aangetast door kap, branden en uitbreiding van weidegrond.
Wetenschappelijke naam
Hapalopsittaca pyrrhops | (Salvin, 1876)
Salvin beschreef de soort in 1876 als Pionopsitta pyrrhops; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hapalopsittaca werd in 1912 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam komt van Grieks hapalos, 'zacht, teer', en psittakē, 'papegaai'. De soortnaam komt van Grieks purrhos, 'vlammend rood', en ōps, 'gezicht', naar het rode gezicht. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santa Rita en San Lucas, Ecuador.