Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Westelijke langstaartheremietkolibrie
Westelijke langstaartheremietkolibrie | Phaethornis longirostris
Long-billed Hermit | Ermitaño piquilargo | Rabo-branco-de-bico-comprido
De westelijke langstaartheremietkolibrie is een grote, dof gekleurde heremietkolibrie van de vochtige bossen ten westen en noorden van de Andes. Zoals alle heremietkolibries heeft hij een lange, gebogen snavel en een lange, getrapte staart met verlengde witte middelste pennen. Mannetjes zingen in groepjes op vaste plekken in de onderlaag van het bos, zogenaamde baltsplaatsen of leks.
Geluid
De zang op de baltsplaats is een eindeloos herhaalde, hoge, piepende enkele toon, zoiets als sriep, ongeveer één keer per seconde. De roep in de vlucht is een scherp sliep.
Opname: Alberto Lobato — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–16 cm, waarvan de snavel ongeveer 4 cm; de snavel is lang en gebogen, met een geel tot oranje ondersnavel. De bovendelen zijn dof bronsgroen, de stuit is bruingeel geschubd. De onderdelen zijn grijsachtig bruingeel. De kop toont een donker masker, begrensd door een lichte wenkbrauwstreep en een lichte baardstreep, met een donkere streep midden over de keel. De staart is getrapt; de verlengde middelste pennen hebben lange witte punten. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De witsnorheremietkolibrie Phaethornis yaruqui van het Chocó is donkerder, met donkere onderdelen en duidelijke witte baardstrepen. De groene heremietkolibrie Phaethornis guy is groener, met een donkerder buik, en leeft hoger in het bergbos. De bleke heremietkolibrie Phaethornis anthophilus heeft een rechtere snavel, lichtere, ongestreepte onderdelen en geen keelstreep. De langsnavelheremietkolibrie Phaethornis malaris lijkt sterk op deze soort, maar leeft alleen oostelijk van de Andes.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig laaglandbos en bos van de uitlopers, bosranden, ravijnen, secundair bos en schaduwrijke plantages, meestal onder 1000 m, plaatselijk tot ongeveer 1500 m. Bezoekt volgens een vaste route verspreide bloemen met lange kroonbuizen, zoals Heliconia, en vangt kleine geleedpotigen. Het kegelvormige nest hangt aan de onderkant van de punt van een palm- of Heliconia-blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, het Caribische laagland en de dalen van de Magdalena en de Cauca. In Ecuador in het westen, zuidwaarts tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Ontbreekt oostelijk van de Andes, in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Wacht bij bloeiende Heliconia-planten langs bospaden en bosranden in het westelijke laagland; een vogel komt vaak met regelmatige tussenpozen langs. Het aanhoudende piepen van een baltsplaats wijst de plek in de onderlaag aan.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd. De IUCN beoordeelt de soort nog niet afzonderlijk. In het gidsgebied plaatselijk algemeen; hij verdraagt secundair bos en schaduwrijke plantages, maar verdwijnt waar de onderlaag volledig wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Phaethornis longirostris | (Delattre, 1843)
Delattre beschreef de soort in 1843 als Ornismya longirostris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam combineert Latijn longus, 'lang', met rostrum, 'snavel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guatemala.