Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witbaardheremietkolibrie
Witbaardheremietkolibrie | Phaethornis hispidus
White-bearded Hermit | Ermitaño barbiblanco | Rabo-branco-cinza
De witbaardheremietkolibrie is een grijze heremietkolibrie van het Amazonelaagland, genoemd naar de witte streep midden over de keel. Hij leeft vooral in de ondergroei van rivierbegeleidend bos, op riviereilanden en in secundair bos, minder in het binnenste van hoog bos. Zoals andere heremietkolibries vliegt hij een vaste route langs bloemen in de ondergroei.
Geluid
De roep is een scherp tsip. Mannetjes zingen in groepjes (leks) in de ondergroei, elk vanaf een vaste tak, met een lang herhaalde, piepende toon, en wippen daarbij met de staart.
Opname: Fernando Igor de Godoy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–14 cm, met een lange, gebogen snavel met een gele ondersnavel. De bovendelen zijn grijsachtig groen, de stuitveren met grijze randen. De onderdelen zijn grijs, zonder warme tinten. Het gezicht heeft een donker oogmasker tussen een witte wenkbrauwstreep en een witte snorstreep, en een duidelijke witte streep midden over de keel. De middelste staartpennen zijn verlengd, met brede witte punten. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De langsnavelheremietkolibrie Phaethornis malaris is groter, met een langere snavel en warmer okerkleurige onderdelen. De priemsnavelheremietkolibrie Phaethornis bourcieri heeft een vrijwel rechte snavel en is bruiner van boven. De naaldsnavelheremietkolibrie Phaethornis philippii heeft rossig-oranje onderdelen. De zwartkeelbaardkolibrie Threnetes leucurus heeft een zwarte keel en een bleke staart zonder verlengde middenpennen.
Leefgebied
Ondergroei van várzea, rivierbegeleidend bos, riviereilanden, bosranden en secundair bos in het laagland, en galerijbos in de savanne; meestal onder 1100 m. Bezoekt bloemen van onder meer Heliconia en eet ook kleine insecten en spinnen. Het nest is een kegelvormig kommetje, met spinrag vastgemaakt aan de onderkant van een hangend blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes, in de Llanos en het Amazonegebied. In Ecuador in het Amazonelaagland. In Peru in het laagland ten oosten van de Andes. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs rivieroevers, op riviereilanden en in jong bos bij lodges in het Amazonelaagland; een vogel komt vaak telkens terug bij dezelfde bloeiende Heliconia. Een lek is te vinden door de herhaalde, piepende zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundair bos en bosranden goed.
Wetenschappelijke naam
Phaethornis hispidus | (Gould, 1846)
Gould beschreef de soort in 1846 als Trochilus (?) hispidus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam komt van Latijn hispidus, 'ruig, borstelig', waarschijnlijk naar de witte 'baard' op de keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bolivia.