Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witsnorheremietkolibrie

Witsnorheremietkolibrie | Phaethornis yaruqui

White-whiskered Hermit | Ermitaño bigotiblanco | Rabo-branco-de-bigode-branco

De witsnorheremietkolibrie is een donkere heremietkolibrie van het Chocó, het vochtige bos ten westen van de Andes in Colombia en Ecuador. Hij leeft in de ondergroei van laagland- en heuvelbos en komt alleen in deze twee landen voor. Het mannetje is donkerder en groener dan de meeste andere heremietkolibries.

Witsnorheremietkolibrie (Phaethornis yaruqui)
Foto: Nomdeploom — CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

De roep is een scherp, hoog tsip, vaak in de vlucht. Mannetjes zingen op leks in de ondergroei met een snel herhaalde, piepende toon.

Luister: ZangXC935885

Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

12–13 cm, met een lange, gebogen snavel; de ondersnavel is aan de basis rood. De bovendelen zijn donkergroen, de onderdelen donker grijsgroen, bij het mannetje met een blauwgroene glans. Een smalle witte wenkbrauwstreep, een brede witte snorstreep en een witte streep midden over de keel. De middelste staartpennen zijn verlengd en wit gepunt, de overige staartpennen blauwzwart. Het vrouwtje is doffer, met een grijzere onderzijde.

Verwarrings­soorten

De westelijke langstaartheremietkolibrie Phaethornis longirostris is groter en bruiner, met lichtgrijze tot okerkleurige onderdelen. De groene heremietkolibrie Phaethornis guy is groter, met okerkleurige in plaats van witte gezichtsstrepen, en leeft meestal hoger op de berghellingen. De bandstaartbaardkolibrie Threnetes ruckeri heeft een rossige borstband en een staart met een witte band, zonder verlengde middenpennen.

Leefgebied

Ondergroei van vochtig laagland- en heuvelbos, bosranden, secundair bos en plantages met schaduwbomen, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Bezoekt vooral bloemen van Heliconia en andere planten met lange bloembuizen, langs een vaste route, en eet ook kleine insecten. Het nest hangt aan de onderkant van een blad.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia in het Pacifische laagland en op de westflank van de westelijke cordillera, van het Chocó tot Nariño. In Ecuador in het noordwesten en westen, ten westen van de Andes. Ontbreekt in Peru en Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Wacht bij bloeiende Heliconia en verbena-heggen langs bosranden in het noordwesten van Ecuador, zoals rond Milpe en Mashpi; daar bezoekt hij ook voederflessen. In het bos zelf is hij meestal alleen te zien als hij snel langs vliegt.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing in het westen van Colombia en Ecuador heeft het leefgebied plaatselijk sterk verkleind, maar hij verdraagt secundair bos.

Wetenschappelijke naam

Phaethornis yaruqui | (Bourcier, 1851)

Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Yaruqui; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam verwijst naar Yaruquí, een plaats bij Quito in Ecuador. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yaruquí, Ecuador.