Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Witbefmanakin
Witbefmanakin | Corapipo leucorrhoa
White-bibbed Manakin | Saltarín pechiblanco | Dançarino-de-babador-branco
De witbefmanakin is een kleine, blauwzwarte manakin met een witte keelvlek uit het noorden van Colombia en het noordwesten van Venezuela. Het mannetje baltst, net als de verwante witkraagmanakin, op omgevallen stammen op de bosbodem. In het gidsgebied is het een soort van het heuvelbos aan de noordkant van de Andes.
Geluid
Een hoog, dun tsiie of sie-sie. Tijdens de balts korte knetterende vleugelgeluiden.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
10 cm, gedrongen, met een korte staart en een korte zwarte snavel. Het mannetje is glanzend blauwzwart met een witte keel, die als een bef op de bovenborst eindigt en minder ver opzij doorloopt dan bij de witkraagmanakin. Het vrouwtje is olijfgroen van boven, met een grijze keel en kopzijden, een olijfgrijze borst en een lichtere, gelige buik. Jonge mannetjes zijn groen met de eerste zwarte veren op kop en lichaam.
Verwarringssoorten
De witkraagmanakin Corapipo altera lijkt sterk, maar het mannetje heeft een wittere keel die verder doorloopt op de halszijden; hij leeft in het uiterste noordwesten van Colombia. Het mannetje van de witkruinmanakin Pseudopipra pipra heeft een witte kruin en een zwarte keel. Vrouwtjes van de goudkopmanakin Ceratopipra erythrocephala en andere manakins missen de grijze keel.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en lager bergregenwoud, ook oud secundair bos en schaduwrijke koffieplantages, ongeveer tussen 200 en 1500 m. Leeft in de ondergroei en de middelste etage en eet kleine vruchten en insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in Colombia, in het noorden: aan de noordkant van de Westelijke, Centrale en Oostelijke Cordillera, in de Serranía de San Lucas, langs de hellingen van de Midden-Magdalenavallei en in de Serranía del Perijá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In vochtig heuvelbos aan de randen van de Midden-Magdalenavallei en aan de noordkant van de Centrale Cordillera, bijvoorbeeld in Antioquia. Let op het hoge tsiie en zoek in de ondergroei bij vruchtdragende struiken.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de taxonomie die deze gids volgt. Het verspreidingsgebied is vrij klein en het heuvelbos in het noorden van Colombia is sterk versnipperd door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Corapipo leucorrhoa | (Sclater, 1863)
Sclater beschreef de soort in 1863 als Pipra leucorrhoa; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Corapipo werd in 1854 ingevoerd door Bonaparte. Het tweede deel van de geslachtsnaam is Nieuwlatijn pipo, 'manakin'. Bonaparte gaf geen uitleg bij het eerste deel; mogelijk is dat Grieks korax, 'raaf' (dus zwart), korē, 'meisje, nimf', of korē, 'glanzende pupil van het oog'. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en orrhos, 'stuit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bucaramanga, Santander, Colombia.