Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Witbuiktiranmanakin
Witbuiktiranmanakin | Neopelma pallescens
Pale-bellied Tyrant-Manakin | Saltarín ventriblanco | Fruxu-do-cerradão
De witbuiktiranmanakin is een onopvallende, olijfkleurige manakin van droog bos en galerijbos in het cerrado van Brazilië. In het gidsgebied komt hij alleen voor in het noordoosten van Bolivia. In bouw en gedrag lijkt hij meer op een kleine elenia of vliegenvanger dan op een typische manakin.
Geluid
De zang is een hese, zoemende, licht stijgende frase, met lange tussenpozen herhaald vanaf een verborgen zangpost in de middelste etage. Daarnaast korte, droge roepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange staart en een kleine snavel. De bovendelen zijn olijfgroen tot olijfgrijs. Midden over de kruin loopt een smalle, grotendeels verborgen gele streep. Keel en borst zijn lichtgrijs met wat olijfkleurige waas, de buik is wit tot heel bleek geel. De iris is lichtgrijs. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De geelbuiktiranmanakin Neopelma sulphureiventer heeft een duidelijk zwavelgele buik en leeft in vochtiger bos verder naar het westen en noorden. De groene elenia Myiopagis viridicata en de grijze elenia Myiopagis caniceps hebben een donkere iris, een andere houding en vaak lichte vleugelstrepen. De dwergtiranmanakin Tyranneutes stolzmanni is veel kleiner en heeft een zeer korte staart.
Leefgebied
Droog en halfvochtig loofbos, galerijbos langs beken, bosranden en ouder secundair bos, in het laagland en op lage plateaus. Leeft in de onderste en middelste etage en eet vooral kleine vruchten, aangevuld met insecten. Het nest is een klein kommetje in een vork van een lage tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in het noordoosten van Bolivia, in het oosten van Beni en het noorden en oosten van Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied wijdverbreid in het midden en oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In galerijbos en droog bos in het oosten van Santa Cruz, bijvoorbeeld rond het nationaal park Noel Kempff Mercado. Luister naar de hese zang en zoek de middelste etage geduldig af naar een stilzittende olijfkleurige vogel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied; plaatselijk gaat leefgebied verloren door omzetting van bos in akkers en weiland.
Wetenschappelijke naam
Neopelma pallescens | (de Lafresnaye, 1853)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1853 als Tyrannula pallescens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Neopelma werd in 1861 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks neos, 'nieuw, anders', en pelma, 'voetzool'. De soortnaam is Latijn pallescens, 'bleek wordend, bleekachtig', naar de lichte buik. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahia, Brazilië.