Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Witkindistelstaart
Witkindistelstaart | Asthenes fuliginosa
White-chinned Thistletail | Colicardo barbiblanco | Cauda-de-cardo-de-queixo-branco
De witkindistelstaart is de meest verbreide distelstaart van de noordelijke Andes, van Colombia tot het midden van Peru. Hij leeft aan de boomgrens en in struikrijke páramo en sluipt door dichte begroeiing. De lange, gevorkte staart met rafelige punten en de witte kin zijn de beste kenmerken.
Geluid
De zang is een zwakke, hoge triller die versnelt en stijgt, of een dalende reeks die in een triller overgaat; ook een stijgende reeks drievoudige tonen, als tididit. Roept een scherp pjiek of kik en een tsjink.
Opname: Pritam Baruah — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–20 cm, met een korte, spitse snavel en een lange, diep gevorkte staart, waarvan de punten door de losse baarden rafelig lijken. Kruin, rug, stuit en staart zijn donker roodbruin, de vleugels helderder roodbruin. Een vage grijsgele wenkbrauwstreep en een witachtige oogring in een zwartachtig tot donkerbruin gezicht. De kin is witachtig, de onderzijde grijs met bruine flanken. De ondersoort peruviana heeft een donkerdere kin en nauwelijks een oogring; plengei is roder en heeft een langere, wittere wenkbrauwstreep. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De muisgrijze distelstaart Asthenes griseomurina, in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru, is doffer olijfbruin, met een grijs gezicht en zonder duidelijk witte kin. De perijádistelstaart Asthenes perijana leeft alleen in de Perijá en heeft een kaneelgele kinvlek. De witbrauwstekelstaart Hellmayrea gularis is kleiner, met een korte staart en een duidelijke witte wenkbrauwstreep. De veelstreepcanastero Asthenes flammulata is zwaar gestreept en leeft in open páramo.
Leefgebied
Páramo met struiken, dwergbos, de bovenrand van het nevelwoud en dichte ondergroei aan de boomgrens, plaatselijk Polylepis-bos, meestal tussen 2800 en 4000 m, in Colombia vanaf 2400 m. Zoekt insecten laag in de dichte begroeiing. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in de Oostelijke Andes (nominaat) en in de Centrale Andes van Caldas tot Nariño (fumigata). Ecuador: in de Andes zuidwaarts tot Pichincha op de westflank en Morona-Santiago op de oostflank. Peru: in Amazonas (peruviana) en van San Martín tot Pasco (plengei). Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Táchira in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Ecuador in struikrijke páramo rond de Papallactapas en bij Guango, in Colombia aan de boomgrens in de Centrale en Oostelijke Andes; de vogel zingt soms kort vanaf de top van een struik en duikt daarna weer weg.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Branden in de páramo en begrazing aan de boomgrens tasten het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Asthenes fuliginosa | (de Lafresnaye, 1843) (GBIF: Schizoeaca fuliginosa)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Synnalaxis fuliginosus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Asthenes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks asthenēs, 'onbeduidend', 'zwak'. De soortnaam komt van Latijn fuliginosus, 'roetkleurig', naar het donkere verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.