Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Muisgrijze distelstaart
Muisgrijze distelstaart | Asthenes griseomurina
Mouse-colored Thistletail | Colicardo murino | Cauda-de-cardo-murino
De muisgrijze distelstaart is een doffe, olijfbruine distelstaart van de páramo en de boomgrens in het zuiden van Ecuador en het uiterste noorden van Peru. Hij mist de warme roodbruine tinten en de duidelijke kinvlek van de meeste verwanten. Hij leeft verscholen in dicht struweel en is vooral aan zijn zang te vinden.
Geluid
De zang is een triller van ongeveer twee seconden die versnelt en iets daalt, herhaald met tussenpozen van zo'n zes seconden. Een roep is een hoge, dalende fluittoon, als pssieeeuw.
Opname: Charlie Vogt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–21 cm, met een korte, spitse snavel en een lange, diep gevorkte staart, waarvan de punten door de losse baarden rafelig lijken. Kruin, rug, stuit, vleugels en staart zijn dof olijfbruin. Het gezicht is grijs, met een vage lichtgrijsbruine wenkbrauwstreep en een witte oogring. De keel is lichtgrijs of grijsbruin, vaak met vage witte streepjes op de kin; de rest van de onderzijde is licht grijsbruin. De poten zijn blauwgrijs. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De witkindistelstaart Asthenes fuliginosa, verder naar het noorden, is warmer roodbruin, met een donker gezicht en een witte kin. De witbrauwstekelstaart Hellmayrea gularis is kleiner, met een korte staart, een roodbruine rug en een witte wenkbrauwstreep. De veelstreepcanastero Asthenes flammulata is zwaar gestreept en leeft in open grasland.
Leefgebied
Páramo, de overgangszone tussen páramo en nevelwoud aan de boomgrens en Polylepis-bos. In Ecuador meestal tussen 2800 en 4000 m, soms vanaf 2500 m; in de Peruaanse Andes tussen 2900 en 3300 m en in de Cordillera del Cóndor rond 2150 m. Zoekt insecten in dichte struiken. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ecuador: op beide flanken van de Andes, van Azuay en Morona-Santiago zuidwaarts door Loja en Zamora-Chinchipe. Peru: in het uiterste noorden, in Piura en Cajamarca, en geïsoleerd in de Cordillera del Cóndor in Amazonas. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de páramo en het dwergbos van het Cajanuma-deel van het nationaal park Podocarpus bij Loja; luister naar de versnellende triller vanuit dicht struweel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Branden en begrazing in de páramo tasten het leefgebied plaatselijk aan; een deel ligt in beschermde gebieden.
Wetenschappelijke naam
Asthenes griseomurina | (Sclater, 1882) (GBIF: Schizoeaca griseomurina)
Sclater beschreef de soort in 1882 als Synallaxis griseo-murina; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Asthenes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks asthenēs, 'onbeduidend', 'zwak'. De soortnaam komt van Latijn griseus, 'grijs', en murinus, 'muisachtig', naar het muisgrijze verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Lucas, Loja, Ecuador.