Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Witstaarttachuri
Witstaarttachuri | Mecocerculus poecilocercus
White-tailed Tyrannulet | Tiranillo coliblanco | Alegrinho-de-cauda-branca
De witstaarttachuri is een kleine, actieve tiran van het nevelwoud in de noordelijke Andes, die vrijwel altijd met gemengde groepen door de kruinen trekt. De witte buitenste staartpennen zijn vooral van onderen te zien. Het verspreidingsgebied ligt bijna geheel binnen het gidsgebied.
Geluid
Een hoge, dunne, iets dalende reeks van fijne tonen, psie-psie-psie-psie, en losse, hoge roepjes.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een korte, dunne, donkere snavel. De kruin is grijs, met een witte wenkbrauw en een donkere oogstreep. De rug is olijfgroen, de stuit lichter en geler. De vleugels zijn donker, met twee duidelijke vaalgele vleugelstrepen. De buitenste staartpennen zijn grotendeels wit, wat vooral van onderen opvalt. De onderdelen zijn grijsachtig wit, op de buik met een gelige waas. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De witbandtachuri Mecocerculus stictopterus is groter, met brede witte vleugelstrepen en zonder wit in de staart, en leeft meestal hoger. De witkeeltachuri Mecocerculus leucophrys is groter, met een opvallend witte keel, een langere staart en bruinachtige vleugelstrepen. De geelbuiktachuri Mecocerculus minor heeft een gele buik en okerkleurige vleugelstrepen. De loodkruinvliegenpikker Phyllomyias plumbeiceps is geler van onderen, met een donkere oorvlek en zonder wit in de staart.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, vooral het bladerdak en de randen, ruwweg tussen 1500 en 3000 m, het meest tussen 1800 en 2800 m. Zoekt kleine insecten aan bladeren en twijgen in de hogere lagen, vrijwel altijd in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie de Andesketens. Ecuador: op beide flanken van de Andes. Peru: op de oostflank van de Andes van Amazonas en San Martín zuidwaarts tot Cusco, en plaatselijk op de westflank in het noorden, in Piura en Cajamarca. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied vrijwel niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in het nevelwoud, bijvoorbeeld bij Río Blanco in Caldas, rond Mindo en langs de oude weg naar Nono in Ecuador. Kijk van onderen tegen de staart wanneer de vogel tussen het gebladerte beweegt: de witte buitenpennen zijn dan te zien.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is in geschikt bergbos vrij algemeen, maar verdwijnt waar het bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Mecocerculus poecilocercus | (Sclater & Salvin, 1873)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1873 als Serpophaga poecilocerca; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mecocerculus werd in 1862 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam komt van Grieks mēkos, 'lengte', en kerkos, 'staart', met het Latijnse verkleiningsachtervoegsel -ulus: 'kleine langstaart'. De soortnaam komt van Grieks poikilos, 'bont', en kerkos, 'staart', naar de staart met wit. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Puéllaro, Pichincha, Ecuador.