Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Streepvleugelmanakin
Streepvleugelmanakin | Piprites chloris
Wing-barred Piprites | Piprites alibandeado | Papinho-amarelo
De streepvleugelmanakin is een kleine, olijfgroene vogel van het bladerdak van vochtig laagland- en voetheuvelbos. Hij werd lang tot de manakins gerekend, maar het geslacht Piprites staat apart en wordt in deze gids bij de tirannen ingedeeld. Hij zit vaak lang stil en verraadt zich vooral door zijn luide, ritmische zang.
Geluid
Een luide, ritmische reeks fluittonen, ongeveer wip, pip-pip, pipipi-wip, wip, vaak lang achtereen herhaald vanuit het bladerdak. De zang klinkt buikspreekachtig.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een ronde kop, grote donkere ogen en een korte, stompe snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de vleugels donker met twee gelige vleugelstrepen en lichte randen aan de tertials. Teugel en oogring zijn geelachtig, waardoor het gezicht licht oogt; bij een deel van de vormen is de nek grijsachtig. De onderdelen zijn grijsachtig olijf, naar de buik toe geler. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Vrouwtjes van manakins zoals de blauwkruinmanakin Lepidothrix coronata zijn kleiner en missen de vleugelstrepen. De boselenia Myiopagis gaimardii heeft een slankere snavel, een langere staart en een lichte kruinstreep. De spiegelbreedbektiran Tolmomyias assimilis heeft een brede, platte snavel en een grijzere kop.
Leefgebied
Vochtig bos op terra firme in het laagland en de voetheuvels, ook ouder secundair bos, meestal onder ongeveer 1200 m. Leeft in het bladerdak en de middelste etage, vaak in gemengde groepen, en eet insecten en kleine vruchten die hij in korte vluchtjes van bladeren pikt. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes, in het Amazonelaagland en de voetheuvels. In Ecuador en Peru in het hele oostelijk laagland, tot in de voetheuvels. In Bolivia in het noordelijk laagland en de voetheuvels van de Yungas. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Amazonisch Brazilië en het Atlantisch Woud van Zuidoost-Brazilië, Paraguay en Noordoost-Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ochtend naar de ritmische zang langs bospaden en vanaf kanopietorens in het Amazonelaagland, zoals in Yasuní, Tambopata en Manu. De vogel zit vaak lang stil op een tak in het bladerdak; let op het lichte gezicht en de vleugelstrepen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied; plaatselijk gaat leefgebied verloren door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Piprites chloris | (Temminck, 1822)
Temminck beschreef de soort in 1822 als Pipra chloris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Piprites werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks pipra, 'klein vogeltje' (ook de manakinnaam Pipra), met het achtervoegsel -itēs, 'lijkend op'. Grieks khlōris betekent 'groenachtig' en is ook een oude naam voor een groene vink, naar het groene verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ipanema, São Paulo, Brazilië.