Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Witstuitbuizerd
Witstuitbuizerd | Parabuteo leucorrhous
White-rumped Hawk | Gavilán lomiblanco | Gavião-de-sobre-branco
De witstuitbuizerd is een kleine, zwartachtige buizerd van het bergbos in de Andes. Hij leeft verborgen in en boven het bladerdak en wordt meestal kort gezien wanneer hij laag boven het bos zweeft. Hij komt in alle vier landen van het gidsgebied voor, vooral in nevelwoud.
Geluid
Een hoge, ijle, aflopende schreeuw, kie-aah, vaak in de vlucht.
Opname: Fabrice Schmitt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
34–40 cm; het vrouwtje is groter dan het mannetje. De volwassen vogel is grotendeels zwartachtig, met een witte stuit en witte onderstaartdekveren en roodbruine dijen. De staart is zwart met één of twee smalle lichtgrijze tot witte banden en een smalle lichte punt. Het oog is lichtgeel, de washuid en de poten zijn geel. In de vlucht steken de witachtige ondervleugeldekveren af tegen de donkere lichaamsveren en de grijze, gebandeerde slagpennen. Jonge vogels zijn donkerbruin met geelbruine strepen op kop en onderzijde, en hebben ook een lichte stuit.
Verwarringssoorten
De donkere vorm van de kortstaartbuizerd Buteo brachyurus heeft geen witte stuit en geen roodbruine dijen, en heeft donkere ondervleugeldekveren. De witkeelbuizerd Buteo albigula is wit van onder met donkere flankvlekken. De woestijnbuizerd Parabuteo unicinctus is groter, heeft roodbruine schouders en leeft in droog open land. De bandstaartbuizerd Buteo albonotatus is groter, met langere, smallere vleugels.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en open plekken in het bos, ook mozaïek van bos en weiden. Vooral tussen ongeveer 1500 en 3500 m. Jaagt vanuit het bladerdak of in een korte vlucht laag boven het bos op kleine zoogdieren, vogels en reptielen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru vooral op de oostflank van de Andes, plaatselijk ook in het noordwesten. In Bolivia op de oostflank van de Andes, in de Yungas. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela en, gescheiden daarvan, in het zuidoosten van Brazilië, Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op zonnige ochtenden langs wegen door nevelwoud, vanaf een punt met uitzicht over het bladerdak. De witte stuit en de witte onderstaartdekveren zijn te zien wanneer de vogel laag over het bos glijdt.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid in bergbos, maar overal in lage aantallen; plaatselijk gevoelig voor ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Parabuteo leucorrhous | (Quoy & Gaimard, 1824) (GBIF: Percnohierax leucorrhous)
Quoy & Gaimard beschreef de soort in 1824 als Falco Leucorrhous; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Parabuteo werd in 1874 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert Grieks para, 'naast' of 'lijkend op', met Latijn buteo, een soort buizerd. De soortnaam combineert Grieks leukos, 'wit', met orrhos, 'stuit', naar de witte stuit. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.