Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Woestijnbuizerd
Woestijnbuizerd | Parabuteo unicinctus
Harris's Hawk | Aguililla rojinegra | Gavião-asa-de-telha
De woestijnbuizerd is een donkere, langpotige buizerd van droog, open land met struiken en verspreide bomen. Hij is een van de weinige roofvogels die in groepjes samen jagen. In het gidsgebied leeft hij vooral langs de droge Pacifische kust, in droge Andesdalen en in de Chaco.
Geluid
Een schorre, rauwe, langgerekte roep, kraaaah, vooral bij het nest en bij verstoring.
Opname: Ricardo José Mitidieri — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
46–56 cm; het vrouwtje is duidelijk groter dan het mannetje. De volwassen vogel is donker chocoladebruin, met roodbruine schouders, ondervleugeldekveren en dijen. De staart is zwart met een witte basis, witte onderstaartdekveren en een brede witte eindband. De washuid en de lange poten zijn geel. In de vlucht steken de roodbruine ondervleugeldekveren af tegen de donkere slagpennen. Jonge vogels zijn bruin met lichte strepen op de onderzijde, minder roodbruin in de vleugel en een fijn gebandeerde staart.
Verwarringssoorten
De savannebuizerd Buteogallus meridionalis is grotendeels roodbruin, met zeer lange poten en een zwarte staart met één witte band. De donkere vorm van de roodrugbuizerd Geranoaetus polyosoma heeft geen roodbruine schouders en een witte staart met zwarte eindband. De witstuitbuizerd Parabuteo leucorrhous is veel kleiner en leeft in bergbos. Jonge vogels kunnen lijken op jonge zwarte arendbuizerds Buteogallus urubitinga, die een langere, fijn gebandeerde staart hebben.
Leefgebied
Droog open land met struiken en verspreide bomen: doornstruweel, droogbos, kustwoestijn met rivierdalen, droge Andesdalen, Chaco, en akkers, irrigatielandbouw en randen van moerassen. Van zeeniveau tot ongeveer 3000 m in de droge dalen. Jaagt vanaf een paal of boom of in groepjes op kleine zoogdieren, vogels en reptielen. Broedt vaak met meer dan twee volwassen vogels per nest; het nest is een takkennest in een boom, cactus of hoogspanningsmast.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het droge Caribische gebied en plaatselijk in droge binnenlanddalen. In Ecuador in het droge westen en in enkele droge Andesdalen. In Peru langs de hele kust, op de westflank van de Andes en in droge Andesdalen zoals het Marañóndal. In Bolivia in de Chaco en in droge Andesdalen. Buiten het gidsgebied van het zuidwesten van de Verenigde Staten tot Chili en Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in rivierdalen en landbouwgebied langs de Peruaanse kust en in het droge westen van Ecuador, waar de vogels vaak op palen en hoogspanningsmasten zitten, soms met meerdere bij elkaar.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk algemeen; komt ook in landbouwgebied en aan de rand van steden voor.
Wetenschappelijke naam
Parabuteo unicinctus | (Temminck, 1824)
Temminck beschreef de soort in 1824 als Falco unicinctus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Parabuteo werd in 1874 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert Grieks para, 'naast' of 'lijkend op', met Latijn buteo, een soort buizerd. De soortnaam komt van Latijn uni-, 'één keer', en cinctus, 'omgord', naar de witte band aan de staartpunt. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Boa Vista, Brazilië.