Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Wittipkolibrie
Wittipkolibrie | Urosticte benjamini
Purple-bibbed Whitetip | Puntiblanca pechipúrpura | Ponta-branca-de-babador-roxo
De wittipkolibrie is een kleine, groene kolibrie van het lagere bergbos op de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador. Het mannetje heeft een glinsterend paarse vlek onder de groene keel en witte toppen aan de middelste staartveren. Hij foerageert meestal laag, langs bosranden en in de onderlaag van het bos.
Geluid
Een hoog, dun tsit, soms in snelle reeksen.
Opname: rudy gelis — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een rechte zwarte snavel en een wit streepje of vlekje achter het oog. Het mannetje is groen, met een glinsterend groene keel en daaronder een kleine, glinsterend paarse vlek; de staart is donker bronsgroen en licht gevorkt, de middelste veren hebben brede witte toppen. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder met dichte groene vlekken, en heeft witte toppen aan de buitenste staartveren.
Verwarringssoorten
De roodbuikwittipkolibrie Urosticte ruficrissa leeft op de oostflank; het mannetje mist de paarse vlek en heeft roodbruine onderstaartdekveren. Het vrouwtje van het vlagstaartwitpluimbroekje Ocreatus underwoodii is ook wit met groene vlekken van onder, maar heeft witte beenpluimen en een kortere snavel. De zwartoorkolibrie Adelomyia melanogenys is bruiner, met een donkere oorvlek en lichte staarttoppen.
Leefgebied
Vochtig lager bergbos en voetheuvelbos aan de Pacifische kant, bosranden, open plekken en oud secundair bos, ruwweg tussen 700 en 2000 m. Foerageert laag tot op middelhoogte aan kleine bloemen, vaak als rondtrekker die een vaste route langs bloemen volgt, en vangt kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank van de Westelijke Cordillera. In Ecuador op de westflank van de Andes, vooral in het noorden en midden van het land. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bosranden en paden in het lagere nevelwoud ten noordwesten van Quito en bij voederplaatsen in dat gebied, waar hij vaak kort tussen grotere kolibries verschijnt. Let bij het mannetje op de witte staarttoppen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing op de Pacifische flank tast het leefgebied aan, maar de soort komt ook in secundair bos voor.
Wetenschappelijke naam
Urosticte benjamini | (Bourcier, 1851)
Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Benjamini; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Urosticte werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks oura, 'staart', en stiktos, 'gevlekt', naar de witte staartpunten. De soortnaam eert Benjamin Leadbeater jr. (1830–1890), Engels handelaar in natuurhistorische objecten, zoon van John Leadbeater sr. en kleinzoon van Benjamin Leadbeater sr. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Gualea, Pichincha, Ecuador.